مَوْثِقا

تکرارها: ۲

=== قاموس قرآن === وُثُوق، ثِقَهْ به معنی اعتماد است. «وَثِقَ بِهِ وُثوُقاً وثِقَهً» یعنی به او اعتماد کرد. وَثاقَةً به معنی محکم وثابت شدن است «وَثُقَ وَثاقِةً: قوی وثبت» فعل اولی از باب حَسِبَ یَحْسِبُ و فعل دومی از باب کَرُمَ یَکْرُمُ می‏باشد. مُواثَقَه: معاهده محکم. [مائده:7]. یاد کنید پیمان اکید خدا را که از شما پیمان گرفته است. ایثاق: بستن. «اَوْثَقَهُ فِی الْوِثاقِ ایثاقاً» یعنی او را به ریسمان بست [فجر:25-26]. وَثْاق مصدر است به معنی بستن چنانکه طبرسی گفته ضمیر (عَذابَهُ - وَثاقَهُ) چنانکه گفته‏اند راجع به خدا است یعنی: آن روز کسی مانند عذاب خدا عذاب نمی‏کند و کسی مانند بستن خدا نمی‏بندد. *** وِثَاق: به کسرو فتح اول چیزی است که باآن می‏بندند مانند زنجیر و ریسمان. و نیز مصدر است چنانکه از مجمع نقل شد. [محمّد:4]. چون کافران را از کار انداخته و اسیر گرفتید ریسمان را محکم کنید. مَوْثِق: (به فتح میم وکسرثاء) و میثاق به معنی پیمان اکید است [یوسف:66]. گفت: هرگز او را باشما نخواهم فرستاد تا پیمان محکمی از خدا بدهید که او را بیاورید. موثق سه بار در قرآن مجید آمده است [یوسف:66-80]. میثاق: چنانکه گفته شد به معنی پیمان محکم است [بقره:83]. راغب می‏گوید: میثاق پیمانی است که با سوگند و عهد تأکید شده باشد. می‏شود گفت: میثاق مصدر نیز بکار می‏رود به معنی محکم کردن چنانکه در جوامع الجامع و کشاف در ذیل آیه [بقره:27]. گفته است. ضمیر «میثقاقِه» اگر به «عهد» برگردد معنی این است که پیمان خدا را بعد از استوار کردن آن می‏شکنند و اگر راجع به «الله» باشد منظور محکم کردن خدا است بنظر نگارنده ضمیر راجع به «الله» و مفعول میثاق که «عهد» باشد محذوف است یعنی عهد خدا را نقض می‏کنند پس از آنکه خدا آن را بوسیله ارسال رسل محکم و استوار کرده است در «عهد» گفته‏ایم که ظاهرا مراد از عهد فهم و عقل و درک بشر است که در ذات او گذاشته شده و مراد از میثاق محکم کردن آن است بوسیله انبیاء و رسل علیهم السلام.
۰۱۲۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۲سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
یوسف · ۶۶

قَالَ لَنْ أُرْسِلَهُ مَعَكُمْ حَتَّىٰ تُؤْتُونِ مَوْثِقًا مِّنَ اللَّهِ لَتَأْتُنَّنِي بِهِ إِلَّا أَن يُحَاطَ بِكُمْ فَلَمَّا آتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِيلٌ

گفت: «من هرگز او را با شما نخواهم فرستاد، تا پیمان مؤکّد الهی بدهید که او را حتماً نزد من خواهید آورد! مگر اینکه (بر اثر مرگ یا علّت دیگر،) قدرت از شما سلب گردد. و هنگامی که آنها پیمان استوار خود را در اختیار او گذاردند، گفت: «خداوند، نسبت به آنچه می‌گوییم، ناظر و نگهبان است!»

یوسف · ۸۰

فَلَمَّا اسْتَيْأَسُوا مِنْهُ خَلَصُوا نَجِيًّا قَالَ كَبِيرُهُمْ أَلَمْ تَعْلَمُوا أَنَّ أَبَاكُمْ قَدْ أَخَذَ عَلَيْكُم مَّوْثِقًا مِّنَ اللَّهِ وَمِن قَبْلُ مَا فَرَّطتُمْ فِي يُوسُفَ فَلَنْ أَبْرَحَ الْأَرْضَ حَتَّىٰ يَأْذَنَ لِي أَبِي أَوْ يَحْكُمَ اللَّهُ لِي وَهُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ

هنگامی که (برادران) از او مأیوس شدند، به کناری رفتند و با هم به نجوا پرداختند؛ (برادر) بزرگشان گفت: «آیا نمی‌دانید پدرتان از شما پیمان الهی گرفته؛ و پیش از این درباره یوسف کوتاهی کردید؟! من از این سرزمین حرکت نمی‌کنم، تا پدرم به من اجازه دهد؛ یا خدا درباره من داوری کند، که او بهترین حکم‌کنندگان است!