«موازره» از مادّه «وِزْر» به معنای معاونت است، چرا که هر کسی به هنگام معاونت، قسمتی از بار دیگری را بر دوش می کشد.
«وِزْر» به معنای بار سنگین است، و به معنای مسئولیت، نیز می آید; چرا که آن هم یک بار سنگین معنوی بر دوش انسان
محسوب می شود، و اگر به وزیر، وزیر گفته می شود، به خاطر آن است که: بار سنگینی از ناحیه امیر، یا مردم بر دوش او گذارده شده است. و از «وَزَر» (بر وزن نظر) گرفته شده که به معنای پناهگاه در کوه است، و گاه به معنای مسئولیت نیز آمده است و گناهان را نیز به همین جهت «وزر» می گویند که بار سنگینی است بر دوش گناهکار.
=== قاموس قرآن ===
(بر وزن جسر) به معنی ثقل و سنگینی است طبرسی گفته اشتقاق آن از وَزَر (بر وزن فرس) است. راغب گفته: وزر به معنی سنگینی است به علت تشبیه به کوه. پس مطلب طبرسی و راغب هر دو یکی است. قران مجید هریک بجای دیگری آمده است مثل [نحل:25]. [عنکبوت:13]. ناگفته نماند وزر مصدر واسم هردوآمده است (سنگینی، سنگین یعنی بار) و اغلب در گناه بکار رفتهکه بار سنگینی است به گردن گناهکار. ولی در غیر گناه نیز آمده چنانکه خواهیم گفت. * [طه:100]. هر که از آن اعراض کند روز قیامت بار گناه را حمل خواهد نمود. * [انعام:31]. آنها گناهان خویش را به دوش میکشند آگاه باش بد است آنچه حمل میکنند «یَزِروُنَ» حمل بار سنگین است. * [انعام:164]. «وازِرَةٌ - اُخْری» صفت نفس اند یعنی: هیچ نفس حامل گناه،گناه نفس دیگری را حمل نمیکند و هر کس گناه خویش را به دوش میکشد. *** * [شرح:1-3]. مراد از وزر ظاهرا سنگینی رسالت و تنگی سینه از آن است در مقابل عدم قبول مردم، که آن حضرت سنگینی آن را کاملا احساس میکرد و ظاهرا «أَنْقَضَ ظَهْرَکَ» اشاره به احساس کامل آن است و وضع وزر همان شرح صدر و انفاذ دین و توفیق پیشرفت آن است یعنی آیا سینه ات را وسیع نکردیم ،بار سنگینت را از تو برداشتیم باری که به پشتت سنگینی میکرد. در این آیه وِزْر به معنی ثقل آمده نه گناه ایضا در آیه [طه:87]. مراد زیورآلات است که اوزار و اثقال نامیده شده، بقولی بنی اسرائیل آنها را از فرعونیان عاریه گرفته بودندو پس ندادند وخود را مجرم دانسته و اوزار گفتهاند و نیز در آیه [محمّد:4]. که به معنی اسباب جنگ است گویند سلاح جنگ را از آن اوزار گویند که بر حامل آن ثقیل است. * [فرقان:35]. وزیر به معنی کمک و یار است که مقداری از وظائف بالا دست خویش را حمل میکند. و آن دوبار در قران مجید آمده و هر دو در باره هارون «علیه السلام» است. [طه:29]. [فرقان:35].
بگو: «آیا غیر خدا، پروردگاری را بطلبم، در حالی که او پروردگار همه چیز است؟! هیچ کس، عمل (بدی) جز به زیان خودش، انجام نمیدهد؛ و هیچ گنهکاری گناه دیگری را متحمّل نمیشود؛ سپس بازگشت همه شما به سوی پروردگارتان است؛ و شما را از آنچه در آن اختلاف داشتید، خبر خواهد داد.
هر کس هدایت شود، برای خود هدایت یافته؛ و آن کس که گمراه گردد، به زیان خود گمراه شده است؛ و هیچ کس بار گناه دیگری را به دوش نمیکشد؛ و ما هرگز (قومی را) مجازات نخواهیم کرد، مگر آنکه پیامبری مبعوث کرده باشیم (تا وظایفشان را بیان کند.)
هیچ گنهکاری بار گناه دیگری را بر دوش نمیکشد؛ و اگر شخص سنگینباری دیگری را برای حمل گناه خود بخواند، چیزی از آن را بر دوش نخواهد گرفت، هر چند از نزدیکان او باشد! تو فقط کسانی را بیممیدهی که از پروردگار خود در پنهانی میترسند و نماز را برپا میدارند؛ و هر کس پاکی (و تقوا) پیشه کند، نتیجه آن به خودش بازمیگردد؛ و بازگشت (همگان) به سوی خداست!
اگر کفران کنید، خداوند از شما بینیاز است و هرگز کفران را برای بندگانش نمی پسندد؛ و اگر شکر او را بجا آورید آن را برای شما میپسندد! و هیچ گنهکاری گناه دیگری را بر دوش نمیکشد! سپس بازگشت همه شما به سوی پروردگارتان است، و شما را از آنچه انجام میدادید آگاه میسازد؛ چرا که او به آنچه در سینههاست آگاه است!