«مرج» از مادّه «مرج» (بر وزن فلج) به معنای مخلوط کردن و یا ارسال و رها نمودن است و در اینجا به معنای کنار هم قرار گرفتن آب شیرین و شور است. به زمینی که گیاهان مختلف و فراوان در آن روییده «مَرْج» (مرتع) گفته می شود.
=== قاموس قرآن ===
آمیختن. طبرسی و راغب گوید: اصل مَرْج به معنی خَلْط است. مُرُوج به معنی اِخْتِلاط و مَریج به معنی مُخْتَلِط است. [رحمن:20-19]. و نیز در لغت آمده «مَرَجْتُ الدَّابَّةَ» حیوان را به چراگاه فرستادم معنی آیه: دو دریا را به هم آمیخت که همدیگر را ملاقات میکنند میان آن دو حایلی است که به هم تجاوز نمیکنند. رجوع شود به «بحر» و «برزخ». * [ق:5]. بلکه حق را آنگاه که به آنها آمد تکذیب کردند و آنها در امری مختلطند شاید مراد از مریج آن باشد که بعضی قرآن را پس از انکار، سحر، بعضی کلام شاعر، بعضی کلام دیوانه میدانند میدانند یعنی در تکذیب هم یکنواخت نیستند مثل [حجر:91-90]. * [رحمن:15-14]. انسان را از گل خشکیده همچون سفال، آفرید و جان را از آمیختهای از آتش، نظیر این آیه است [حجر:27]. رجوع شود به «جن» بند 2. مارج را شعله بی دود نیز گفتهاند. * [رحمن:22]. [رحمن:58]. مرجان را مروارید کوچک (صِغارُ اللُّؤْلُؤِ) گفتهاند ایضاً مرجان مشهور که از دریا میروید اگر طراوت و صفاء رنگ مراد باشد ظاهراً منظور از آن در آیه مرجان مشهور است رجوع شود به «حور»
او کسی است که دو دریا را در کنار هم قرار داد؛ یکی گوارا و شیرین، و دیگر شور و تلخ؛ و در میان آنها برزخی قرار داد تا با هم مخلوط نشوند (گویی هر یک به دیگری میگوید:) دور باش و نزدیک نیا!