«یَدُعُّ» از مادّه «دَعّ» (بر وزن حدّ) به معنای دفع شدید و راندن توأم با خشونت و عنف است. از آنجا که «یَحُضُّ» و «یَدُعُّ» به صورت فعل «مضارع» آمده، نشان می دهد این کار مستمر آنها در مورد یتیمان و مستمندان بوده است.
=== قاموس قرآن ===
[ماعون:2]، [طور:13] دعّ به معنی دفع شدید است (راغب) «دعّه دعّاً: دفعه دفعاً عنیفاً» و اساس البلاغه نقل شده «دعّ الیتیم» یعنی یتیم را به ظلم و جفا دفع کرد و از خود راند. معنی آیه اوّل چنین است: مکذّب بدین کسی است که یتیم را به قهر از خود میراند و به درد او نمیرسد و معنی آیه دوّم آن است مه: به شدّت تمام به آتش جهنّم دفع و انداخته میشوند مثل تنه زدن و انداختن کسی.