«سُرُر» جمع «سَریر» در اصل به معنای تخت یا صندلی و مانند آن است که روی آن می نشینند و مجالس پر سروری را برگزار می نمایند (توجّه داشته باشید «سُرُر» و «سُرُور» از یک ماده است).
و به تخت هایی گفته می شود که در مجلس سرور و انس بر آن قرار می گیرند; هر چند گاهی، به معنای وسیعتری نیز اطلاق شده است، تا آنجا که گاه به تابوت میت نیز سریر گفته می شود، شاید به این امید که مرکب سروری برای او به سوی آمرزش الهی و بهشت جاودانش باشد.
=== قاموس قرآن ===
تخت. سرور و شادی در آن ملحوظ است لذا راغب گوید: سریر آن است که از روی سرور در آن مینشینند زیرا که ان از برای صاحبان نعمت است. طبرسی گوید: سریر مجلس بلندی است آماده برای شادی جمع آن اسرّه و سُرُر است. در اقرب گوید: سریر تخت است و بیشتربه تخت پادشا گفته میشود علت این تسمیه آن است که هر که روی آن بنشیند شاد میشود. سریر به صورت مفرد در قرآن مجید نیامده است ولی سُرُر که جمع آن است پنج بار درباره بهشت و یکبار درباره تختهای دنیا آمده است بدین ترتیب: [حجر:47]، [صافات:44] طور:20 - واقعه:15 - غاشیه:13 - زخرف:34. « وَ لِبُیُوتِهِمْ اَبْواباً وَ سُرُراً عَلَیْها یَتَّکِئونَ».
هر گونه غلِّ [= حسد و کینه و دشمنی] را از سینه آنها برمیکنیم (و روحشان را پاک میسازیم)؛ در حالی که همه برابرند، و بر تختها روبهروی یکدیگر قرار دارند.