«عَتَتْ» از مادّه «عتوّ» (بر وزن غلوّ) به معنای سرپیچی از اطاعت است.
=== قاموس قرآن ===
(بضم اول و دوم) تجاوز. نافرمانی. [فرقان:21]. پیش خود خویش را بزرگ دیده و تجاوز (نافرمانی) کردند تجاور بزرگ. [طلاق:8]. ارباب لغت گفتهاند: [ملک:21]. بلکه در طغیان و کنارهگیری از حق پیوسته شدند. عاتی و عاتیه: طاغی و متجاوز. [حاقة:6]. امّا قوم عاد با بادی بسیار سرد خارج از حدّ هلاک گشتند. * [مریم:8]. حمزه و کسانی آن را بکسر عین و دیگران به ضم آن خواندهاند و آن در هر دو صورت به معنی فرتوتی و نهایت پیری است در صحاح و اقرب آمده: «عَتَا الشَّیخُ عِتِّیّاً: کَبُرَو وَلَّی» ظبرسی آن را خشک شدن وجود در اثر طول زمان فرموده است. غرض زکرّیا در این کلمه آنست که از پیری بفرتوتی رسیدهام و پیریم از حدّ تجاوز کرده امیدی بوجود فرزند در من نمیرود. آن در آیه [مریم:69]. نافرمانی و طغیان است و به قولی: آن جمع عاتی است.