الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۱۴۸

حدیث امام على (ع) در کتاب الکافي جلد ۸ کِتَابُ الرَّوْضَة‏‏‏ حَدِيثُ الَّذِي أَضَافَ رَسُولَ اللَّهِ ص بِالطَّائِف‏

کتاب الروضة · روایت شده از امام على عليه السلام

سند
علي بن ابراهيم و عده من اصحابنا عن سهل بن زياد جميعا عن محمد بن عيسي عن يونس عن ابي الصباح الكناني عن الاصبغ بن نباته قال قال امير المومنين ع :

إِنَّ لِلشَّمْسِ ثَلاَثَمِائَةٍ وَ سِتِّينَ بُرْجاً كُلُّ بُرْجٍ مِنْهَا مِثْلُ جَزِيرَةٍ مِنْ جَزَائِرِ اَلْعَرَبِ‏ فَتَنْزِلُ كُلَّ يَوْمٍ عَلَى بُرْجٍ مِنْهَا فَإِذَا غَابَتِ‏ اِنْتَهَتْ إِلَى حَدِّ بُطْنَانِ‏ اَلْعَرْشِ‏ فَلَمْ تَزَلْ سَاجِدَةً إِلَى اَلْغَدِ ثُمَّ تُرَدُّ إِلَى مَوْضِعِ مَطْلَعِهَا وَ مَعَهَا مَلَكَانِ يَهْتِفَانِ مَعَهَا وَ إِنَّ وَجْهَهَا لِأَهْلِ اَلسَّمَاءِ وَ قَفَاهَا لِأَهْلِ اَلْأَرْضِ وَ لَوْ كَانَ وَجْهُهَا لِأَهْلِ اَلْأَرْضِ لاَحْتَرَقَتِ اَلْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَيْهَا مِنْ شِدَّةِ حَرِّهَا وَ مَعْنَى سُجُودِهَا مَا قَالَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اَللََّهَ يَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِي اَلسَّمََاوََاتِ وَ مَنْ فِي اَلْأَرْضِ وَ اَلشَّمْسُ وَ اَلْقَمَرُ وَ اَلنُّجُومُ وَ اَلْجِبََالُ وَ اَلشَّجَرُ وَ اَلدَّوَابُّ وَ كَثِيرٌ مِنَ اَلنََّاسِ‏

ترجمه
هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۱ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۳۰ اصبغ بن نباته گوید: امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود: همانا برای خورشید سیصد و شصت برج است که هر برجی از آن مانند جزیره‏ای است از جزیره‏های عرب، و هر روز در برجی فرود آید، و چون غروب کند بسر حد وسط عرش رسد و هم چنان تا فردا در حال سجده باشد سپس ببرآمدنگاه خود باز گردد و همراهش دو فرشته باشد که آواز دهند. و همانا رویش بسوی اهل آسمان است و پشتش بطرف ساکنین زمین است و اگر رویش بطرف زمینیان بود از شدت حرارتی که داشت زمین و هر چه در آن است همه را یکباره میسوزاند، و معنای سجده خورشید همان است که خدای سبحانه و تعالی فرماید: «مگر ندانی که سجده کند برای خدا هر که در آسمانها است و هر که در زمین است با خورشید و ماه و اختران و کوهها و درختان و بسیاری از مردم ...» (سوره حج آیه ۱۸). حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی‏, ۲۰۱ اصبغ بن نباته می‏گوید: امیر المؤمنین علیه السّلام فرمود: خورشید سیصد و شصت برج دارد که هر برجی از آن، چونان جزیره‏ای است از جزیره‏های عرب، و هر روز در برجی از آن فرود می‏آید، و چون غروب کنند به مرز درونی عرش می‏رسد و همچنان تا فردا در سجده باشد، سپس به مطلع خود باز می‏گردد، و با آن دو فرشته باشند که با آن آواز سر دهند و روی آن به سوی آسمانیان است و پشتش به سوی زمینیان، در حالی که اگر رویش به سوی زمینیان بود زمین و هر چه بر آن است از شدّت گرمی می‏سوخت، و مفهوم سجده آن همان است که خداوند می‏فرماید: أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ وَ کَثِیرٌ مِنَ النَّاسِ ... «۳». __________________________________________________ (۳) «آیا ندانستی که خداست که هر کس در آسمانها و هر کس در زمین است و خورشید و ماه و [تمامی‏] ستارگان و کوهها و درختان و جنبندگان و بسیاری از مردم برای او سجده می‏کنند؟» (سوره حج/ آیه ۱۸).

راویان