هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۱ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۴۱
معاویة بن وهب از امام صادق علیه السّلام روایت کرده که فرمود: هیچ گاه رسول خدا (ص) از روزی که خدا او را به پیامبری برانگیخت تا وقتی که از این دنیا رفت در حال تکیه زدن خوراک نخورد و این بخاطر فروتنی و تواضع برای خدای عز و جل بود، و هیچ گاه دو زانوی او جلوتر از همنشین (بغلی) او دیده نشد (یعنی جلوتر از دیگران نمینشست، و مجلسی (ره) احتمال دیگری نیز داده و گفته:
یعنی هیچ گاه زانویش را گرچه مورد حاجت هم بود برفیقش که در مجلس نشسته بود نشان نمیداد بخاطر شرمی که از او داشت …) و هیچ گاه رسول خدا (ص) با مردی دست نداد که پیش از رها کردن او دست خود را از دستش بکشد تا وقتی که آن مرد دستش را میکشید، و هیچ گاه بدی را ببدی مکافات نکرد، خدای تعالی بدو فرمود: «بدی را بآنچه نیکوتر است دفع کن» (سوره مؤمنون آیه ۹۶) و او نیز این دستور را بکار بست.
و هیچ گاه کسی چیزی از او نخواست که او را رد کند (بدین ترتیب که) اگر داشت باو میداد، و اگر نداشت میفرمود: خدا میدهد، و هرگز از طرف خدا چیزی نبخشید و تعهد نکرد جز آنکه خداوند آن را امضاء میفرمود، اگر بهشت را نیز بکسی میبخشید خدا باو میداد.
و برادرش علی علیه السّلام نیز- سوگند بدان که جانش را گرفت- هرگز چیز حرامی از مال دنیا نخورد تا وقتی که از این جهان رفت، و بخدا سوگند هر گاه دو کار برای او پیش میآمد که هر دوی آنها مورد اطاعت و فرمانبرداری خدای عز و جل بود آنکه انجام آن بر تنش سختتر بود آن را انتخاب میفرمود، و بخدا قسم هزار بنده در راه خدا آزاد کرد که برای پیدا کردن پول خرید آنها دستش تاول زده و مجروح شده بود، و بخدا سوگند کسی تاب عمل و کار رسول خدا (ص) را پس از آن حضرت (ص) جز علی نداشت، و بخدا سوگند هیچ گاه برای رسول خدا (ص) پیش آمد ناگواری رخ نداد جز آنکه علی علیه السّلام را روی اطمینان و اعتمادی که باو داشت برای انجام آن کار جلو میانداخت و روانه میکرد، و چنان بود که رسول خدا (ص) پرچم جنگ خود را بدست او میداد و جبرئیل از طرف راست و میکائیل از سمت چپش میجنگیدند، و از جنگ باز نمیگشت تا خدای عز و جل او را پیروز و فاتح سازد.
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۲۱۰
معاویة بن وهب به نقل از امام صادق علیه السّلام میگوید که فرمود: از روزی که خداوند پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را به پیامبری برانگیخت تا هنگامی که جان او را ستاند برای فروتنی در برابر خدا هرگز تکیه زده چیزی نخورد، و هرگز در مجلسی همنشین او دو زانوی حضرت علیه السّلام را ندید، و هرگز با کسی دست نداد که دست خود را از دست او کشد مگر اینکه آن فرد خود مبادرت به دست کشیدن نماید، و هرگز بدی را با بدی جبران نکرد، چه، خداوند میفرماید: ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ السَّیِّئَةَ ... «۱»، و او نیز چنین میکرد، و هرگز سائلی را رد نکرد، اگر چیزی داشت میبخشید و گر نه میفرمود: خدا به تو بدهد، و هرگز به حساب خدا نبخشید و تعهّد نکرد مگر آنکه خداوند آن را پذیرفت و تأیید کرد، و اگر بهشت را هم به کسی میبخشید خداوند آن را میپذیرفت و تأیید میکرد. امام صادق علیه السّلام در ادامه فرمود: پس از او برادرش علی- سوگند به آنکه جان او را ستاند- تا هنگام خروج از دنیا هرگز حرام نخورد، و بخدا سوگند اگر دو مسأله برای او پیش میآمد که هر دو طاعت از خداوند عزّ و جلّ بود، او بدان یک روی میآورد که برای بدنش سختتر بود.
بخدا سوگند او در راه خدا هزار برده را آزاد کرد که پول آن را با کدّ یمین به دست آورده بود. بخدا سوگند، پس از پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم هیچ کس جز علی، توان انجام کارهای پیامبر را نداشت. بخدا سوگند، برای پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم هیچ مشکلی پیش نیامد مگر آنکه از روی اطمینانی که به علی داشت او را برای حلّ آن پیش میفرستاد، و اگر پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم با پرچم خود او را به نبرد میفرستاد جبرئیل از راست و میکائیل از چپ به همراه او میجنگیدند و او از جنگی باز نمیگشت مگر آنکه خداوند عزّ و جلّ، گشایش را نصیب او میکرد.