هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۱ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۴۷
ابو مریم از امام باقر علیه السّلام روایت کرده که فرمود: از جابر بن عبد اللَّه شنیدم که میگفت: روزی رسول خدا (ص) هم چنان که سوار شتر بود از کنار انجمن ما گذر کرد و این جریان وقتی بود که از سفر حجة الوداع باز میگشت پس در نزد ما که رسید توقف کرده بر ما سلام کرد آنگاه فرمود: چه شده که میبینم دوستی دنیا بر بیشتر مردم چیره شده بحدی که گویا مرگ در این دنیا بنام دیگران ثبت شده؟ و گویا حق و حقیقت در این جهان بر جز اینها واجب گشته، و تا اینکه گویا سرگذشت مردگان پیش از خود را نشنیده و ندیدهاند، (با اینکه) راه ایشان همان راه مردم مسافر است و بزودی بسوی آنان (یعنی مردگان) بازگردند، خانههای آن مردگان گورشان باشد و اینان میراث آنان را خورند، اینها پندارند پس از آن مردگان همیشه خواهند ماند! هیهات هیهات! [آیا] دنبالان از جلو رفتگان پند نگیرند؟ براستی که از یاد برده و فراموش کردند هر پند دهندهای را در کتاب خدا و از شر هر سرانجام بدی ایمن و آسوده خاطر گشته و از نزول بلاهای سخت و پیش آمدهای ناگوار ترس ندارند.
خوشا بحال کسی که ترس از خدای عز و جل او را از ترس از مردم مشغول کرده.
خوشا بحال کسی که عیب خودش او را از (تفحص و دقت در) عیوب برادران با ایمانش باز دارد.
خوشا بحال کسی که برای خدای عز ذکره تواضع و فروتنی کند، و در آنچه خداوند بر او حلال کرده بدون آنکه از روش من منحرف شود زهد ورزد، و از تازگی و رونق دنیا بیآنکه تغییری از سنت من پیدا کند دوری گزیند، و از نیکان عترت من پس از من پیروی کند و از کبرورزان و فخرکنندگان و دنیا طلبان کناره گیرد، آنان که بر خلاف سنت و روش من بدعت گذارند، و براهی غیر از راه و روش من بروند.
خوشا بحال آن مؤمنی که مالی از غیر راه معصیت و نافرمانی بدست آرد و در غیر راه معصیت نیز خرج کند، و بوسیله آن بدرویشان و مستمندان احسان کند.
خوشا بحال کسی که اخلاقش را با مردم خوب کند و از کمک کردن بآنان دریغ نکند و شر خود را از آنان بگرداند. خوشا بحال کسی که در خرج میانهروی کند و زیاده (از خرج) را (بمستحقان) ببخشد و از سخنان بیهوده و زیادی و کار زشت خودداری کند.
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۲۱۵
امام باقر علیه السّلام فرمود: از جابر بن عبد اللَّه شنیدم که میگفت: روزی رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم بر ما گذر کرد و ما در انجمنی بودیم. حضرت صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم بر ناقهاش سوار بود. این رویداد پس از زمانی بود که حضرت صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم از حجّة الوداع بازمیگشت. پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم ایستاد و سلام کرد و ما هم پاسخ سلام او را دادیم. سپس فرمود: چگونه است که من میبینم دوستی دنیا بر بسیاری از مردم چیره شده تا جایی که گویی مرگ در این دنیا برای دیگران ثبت شده و این گروه، جاویدانند، و پنداری در این جهان، حق بر دیگران بایسته شده، و تا جایی که گویی از خبرهای مردههای پیش از خود نه چیزی شنیدهاند و نه دیدهاند. راه آنان، همان راه مردم مسافر و در حال کوچ است که مرگ بزودی به سراغ آنها آید و خانه آنها گورشان گردد و دیگران ارثشان را بخورند. آنها چنین میپندارند که پس از مرگ ایشان جاودان خواهند ماند. هیهات هیهات، آیا پسینیان آنها از پیشینیانشان پند نمیپذیرند؟! آنها هر پند آموزی را که در کتاب خدا بود نیاموختند و در طاق نسیان نهادند، و از هر سرانجام بدی آسوده به سر بردند و از رویدادهای سخت و حوادث مهلک نهراسیدند. خوشا به حال کسی که ترس از خدا او را از ترس مردم بازداشت، و خوشا به حال کسی که پرداختن به عیوب خود، او را از پرداختن به عیوببرادران مؤمنش جلو گرفت.
خوشا به حال کسی که برای خدا فروتنی کرد و در آنچه خدا به او حلال کرده است زهد پیشه کرد بیآنکه از شیوه من روی برتابد و رونق دنیا را به سویی فکند بیآنکه از سنّت و کردار من، ره به کژی گزیند؛ و از اخیار خاندان من که پس از من خواهند بود پیروی کند و از اهل کبر و فخر و دنیاطلبی دوری گزیند؛ کسانی که بر خلاف سنّت من بدعت مینهند و به راهی جز شیوه و کردار من میروند.
خوشا به حال مؤمنی که مالی را جز از راه معصیت و خلاف به دست آورد و آن را در غیر گناه خرج کرد و به تهیدستان و کم توشگان داد.
خوشا به حال کسی که با مردم خوشرفتاری کرد و کمک خود را به آنها دریغ نورزید و شرّ خود را از آنها بگرداند.
خوشا به حال کسی که در مخارج خود، میانهروی در پیش گرفت و افزوده درآمدش را به نیازمند بخشید و از سخن زیادی خویشتنداری کرد و از کردار زشت باز ایستاد.