الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۱۹۱

الحسين بن محمد الاشعري عن معلي بن محمد رفعه عن بعض الحكما قال :

هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۱ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۴۹ معلی بن محمد در حدیث مرفوعی از برخی از حکماء (که بگفته مجلسی (ره) مقصود امام معصوم علیه السّلام است) روایت کرده که فرمود: براستی سزاوارترین کسانی که باید آرزوی ثروت مردم را بکنند بخیلان هستند، زیرا وقتی مردم ثروتمند شدند دست از اموال و دارائی ایشان بکشند، و سزاوارترین کسی که باید آرزوی اصلاح و خوبی مردم را بکند اشخاص معیوب هستند، زیرا وقتی مردم همگی خوب شدند از عیبجوئی آنان خودداری کنند، و سزاوارترین کسانی که باید آرزوی خردمند شدن مردم را بکنند بی‏خردان هستند زیرا بی‏خردانند که نیازمندند تا دیگران از سبک مغزی آنها گذشت کنند، ولی (برعکس) بخیلان آرزوی نداری و فقر مردم را کنند و اشخاص معیوب آرزوی هرزگی و بی‏بندوباری دیگران را دارند، و گنهکاران آرزوی بی‏خردی مردم را بدل دارند، در صورتی که در فقر و نداری نیاز بشخص بخیل نهفته است، و در فساد و تبهکاری جستجوی عیب معیوبان خفته است، و در نابخردی تلافی کردن بنافرمانی و گناهان (نابخردان) موجود است. حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی‏, ۲۱۶ معلّی بن محمّد در حدیث مرفوعی به نقل از برخی حکما [که به گفته علامه مجلسی مقصود امام معصوم است‏] روایت کرده که فرمود: همانا سزاوارترین کسانی که باید آرزوی ثروت برای مردم بکنند بخیلان هستند، زیرا هنگامی که مردم ثروتمند شوند، دست از اموال آنان بشویند؛ و سزاوارترین مردم برای بهبود وضع دیگران، عیب‏مندان هستند، زیرا اگر مردم خوب شوند عیب آنها را نجویند. همانا بیخردان سزاوارترین مردمند در اینکه شکیبایی مردم را خواهان باشند، زیرا نیاز بدان دارند که بیخردیشان نادیده گرفته شود، ولی بر خلاف این واقعیت، بخیلان تهیدستی مردم را خواهانند و انسانهای معیوب، تبهکاری دیگران را آرزو می‏کنند، و گنه‏پیشگان نابخردی مردم را طالبند، و حال آنکه فقر، موجب نیازمندی به شخص بخیل است، و در فساد و تبهکاری عیبجویی زشتکاران نهفته است، و در نابخردی تلافی کردن به نافرمانی و گناهان‏ [نابخردان‏] موجود است.