الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۲۸۲

سهل بن زياد عن محمد عن يونس عن عبد الاعلي قال :

هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۶ عبد الاعلی گوید: بامام صادق علیه السّلام عرضکردم: شیعیان شما با هم دشمن شده و از هم بدشان می‏آید، خوب است- قربانت گردم- نظری بحال آنان فرمائی؟ حضرت فرمود: من قصد دارم نامه برای آنها بنویسم که دیگر اختلافی در باره من نکنند. عرضکردم: تاکنون ما بچنین نامه مثل امروز نیازمند نشده‏ایم، سپس فرمود: کجا چنین چیزی ممکن است با بودن مروان و ابن ذر؟ عبد الاعلی گوید: من از این سخن گمان کردم که آن حضرت چنین نامه نخواهد نوشت، پس از نزد آن حضرت بر خاستم و بنزد اسماعیل (فرزند آن حضرت) رفتم و بدو گفتم: ای ابا محمد من برای پدرت اختلاف شیعه و دشمنی آنها را با همدیگر گفتم و او فرمود: من قصد دارم نامه برای آنها بنویسم که از این پس در باره من اختلافی نکنند، گوید: (اسماعیل) گفت: (پدرم) نام مروان و ابن ذر را نبرد؟ گفتم: چرا گفت: ای عبد الاعلی براستی که شما را بر ما حقی است همچنان که ما را بر شما حقی مقرر است، و بخدا سوگند شماها در أدای حق ما شتابان‏تر نیستید از ما نسبت بحقوق شما. آنگاه گفت: من در این باره فکری خواهم کرد، سپس فرمود: ای عبد الاعلی! چرا نباید مردمی که پیرو یک مذهب‏اند و بسوی یک رهبر دینی توجه دارند و از او دستور میگیرند در باره او اختلافی نکنند و کارشان را باو مستند نسازند؟! ای عبد الاعلی، براستی که برای مرد باایمان شایسته نیست که چون دید برادرش بیکی از درجات بهشت بر او پیشی جسته، او را از آن درجه پائین کشد. و برای آن دیگر هم شایسته نیست که دست رد بسینه این برادرش که در درجه باو رسیده بزند (و او را از خود دور کند) بلکه سعی کند تا او را بدرجه خود رساند و از خدا (برای خود یا برای آن دیگری) آمرزش خواهد. حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی‏, ۲۶۶ عبد الاعلی می‏گوید: به امام صادق علیه السّلام عرض کردم: شیعیان شما با هم در می‏ستیزند و یک دیگر را خوش نمی‏دارند، خوب است- قربانت گردم- به وضع ایشان نظری بیفکنید. حضرت فرمود: من می‏خواهم نامه‏ای برای آنها بنویسم که حتی دو نفر ازآنها در باره من با یک دیگر اختلاف نیابند. عرض کردم: ما هرگز تا بدین حد به چنین نامه‏ای نیازمند نشده بودیم. امام علیه السّلام فرمود: با بودن مروان و ابن ذر چگونه چنین چیزی شدنی است! عبد الاعلی می‏گوید: من از این سخن گمان بردم که حضرت علیه السّلام چنین نامه‏ای نخواهد نگاشت، پس از خدمت آن حضرت برخاستم و نزد اسماعیل رفتم و بدو گفتم: ای ابا محمد! من اختلاف شیعه و دشمنی آنها با یک دیگر را به آگاهی پدرت رساندم و او فرمود: من قصد دارم نامه‏ای برای آنها بنویسم که از این پس حتی دو نفر در باره من با یک دیگر اختلاف نیابند. اسماعیل گفت: پدرم نام مروان و ابن ذر را نبرد؟ گفتم: آری. گفت: ای عبد الاعلی! براستی که شما را بر ما حقّی است چونان که ما را بر شما، و بخدا سوگند شما در ادای حقّ ما شتابان‏تر نیستید از ما نسبت به حقوق شما. آن گاه گفت: من در این پیرامون خواهم اندیشید. سپس گفت: ای عبد الاعلی! چه می‏شود اگر مردمی که پیرو یک آیینند و به سوی یک رهبر دینی روی دارند و بایدها و نبایدهای خویش را از او می‏ستانند و کارشان را به او مستند می‏سازند در باره او اختلافی نیابند؟! ای عبد الاعلی! همانا مرد مؤمن را نزیبد که اگر دید برادرش در رسیدن به یکی از درجات بهشت بر او پیشی جسته به زیرش کشد، چنان که برای آن دیگری نسزد که دست رد به سینه برادر خویش زند و او را از خود براند، بلکه بر اوست تا وی را به درجه خود رساند و از خدا برایش آمرزش بخواهد.