الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۳۱۳

ابن محبوب عن ابي ايوب عن بريد بن معاويه قال سمعت ابا جعفر ع يقول :

هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۴۱ برید گوید: شنیدم از امام باقر علیه السّلام که میفرمود: همانا یزید بن معاویه برای رفتن بحج بمدینه آمد و در آنجا بنزد مردی از قریش فرستاد و چون بنزدش آمد بدو گفت: آیا تو اقرار میکنی که بنده منی که اگر بخواهم تو را بفروشم و گر نه بصورت بردگی خویش درآورم؟ آن مرد گفت: بخدا ای یزید در میان قریش نه تو در حسب از من گرامی‏تری و نه پدرت در زمان جاهلیت و نه در اسلام از پدر من برتر بوده، و نه تو خود در دین و مذهب از من برتر و بهتری، پس من چگونه چنین اقراری برای تو بکنم؟ یزید گفت: اگر چنین اعترافی نکنی بخدا قسم تو را میکشم! آن مرد گفت: کشتن من بدست تو بالاتر از کشتن حسین بن علی علیهما السّلام فرزند رسول خدا (ص) نیست! یزید دستور داد آن مرد را کشتند. سپس بنزد حضرت علی بن الحسین علیهما السّلام فرستاد و مانند همان سخنی که بمرد قرشی گفته بود بآن حضرت نیز اظهار کرد، حضرت علی بن الحسین علیهما السّلام فرمود: آیا چنان است که اگر من چنین اعترافی برای تو نکنم مانند مرد دیروزی مرا نخواهی کشت؟ یزید لعنة اللَّه علیه گفت: چرا. حضرت فرمود: در چنین وضعی من بدان چه تو خواهی اقرار میکنم، و من بنده‏ای هستم که دچار زور و اکراه شده‏ام (و از ترس جان چنین اقراری میکنم) اکنون چنانچه خواهی نگهدار و چنانچه خواهی بفروش! یزید لعنة اللَّه گفت: این برای تو بهتر شد که هم خونت را حفظ کردی و هم از شرف و مقام تو چیزی کاسته نشد. مترجم گوید: میان مورّخین مسلم است که یزید پس از اینکه بخلافت رسید هیچ گاه بمکه و مدینه نرفت، و در نتیجه چنین اتفاقی میان او و امام چهارم علیه السّلام رخ نداده است، و بهمین خاطر مجلسی (ره) برای توجیه این حدیث گوید: ممکن است راوی یزید را با مسلم بن عقبة (که در سال ۶۳ بمدینه آمد و میان او و حضرت علی بن الحسین علیه السّلام مکالماتی اتفاق افتاد) اشتباه کرده باشد ... ولی این احتمال هم با عبارت حدیث مخالف است چون مسلم بن عقبة قرشی نبوده تا چنین احتمالی داده شود ... گذشته از اینکه جریان برخورد مسلم بن عقبة با آن حضرت بدین نحو نبوده است. مسعودی در مروج الذهب داستان آمدن مسلم بن عقبة را بمدینه که نقل کرده گوید: مسلم بن عقبة نسبت بعلی بن الحسین بسختی خشمناک بود و او و پدرانش را دشنام میداد ولی چون آن حضرت را بنزد او بردند همین که چشمش بدان حضرت افتاد لرزه اندامش را گرفته از جا برخاست و احترام زیادی نسبت بدان جناب مبذول داشت و او را روی تخت در کنار خود نشانید و گفت: هر حاجتی داری بگو تا انجام دهم، امام علیه السّلام از او خواست تا از کشتن جمعی (که مسلم قصد کشتنشان را داشت) صرف نظر کند و او نیز پذیرفت، و پس از آن با احترام حضرت را باز گرداند ... و شیخ مفید (ره) نیز در ارشاد (ج ۲ ص: ۱۵۲، ارشاد مترجم) نظیر آن را روایت کرده است و بهر صورت این حدیث باین نحو، بهیچ وجه قابل توجیه نیست جز آنکه بگوئیم راوی هم در اصل داستان یزید را با مسلم اشتباه کرده و هم در نقل مکالمه مسلم با امام چهارم علیه السّلام، و یا اینکه از اصل حدیث را موضوع بدانیم و اللَّه اعلم. حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی‏, ۲۷۸ برید می‏گوید: از امام صادق علیه السّلام شنیدم که می‏فرمود: یزید بن معاویه برای رفتن به حج به مدینه آمد و آن جا سوی مردی از قریش فرستاد، و چون به نزد او آمد یزید بن معاویه بدو گفت: آیا تو اقرار می‏کنی که بنده من هستی، اگر بخواهم تو را می‏فروشم و اگر بخواهم به بردگی خویش درت می‏آورم؟ آن مرد گفت: بخدا ای یزید تو از نظر حسب و نسب در میان قریش ارجمندتر از من نیستی و پدر تو در اسلام و جاهلیّت از پدر من گرامیتر نبوده و خود تو هم در دینداری فضیلتی بیش از من نداری و از من بهتر نیستی، پس چگونه به آنچه خواستی اقرار کنم؟ یزید به او گفت: بخدا سوگند اگر این اقرار را