هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۷۷
معاویة بن عمار از امام صادق علیه السّلام روایت کند که فرمود: هنگامی که رسول خدا (ص) از غار بیرون رفت و متوجه مدینه شد، قریش جایزهای که صد شتر بود معین کرده بودند برای کسی که آن حضرت را دستگیر کند، سراقة بن مالک بن جعشم یکی از کسانی بود که در جستجوی رسول خدا (ص) رفته بود تا آن حضرت را بیابد و دستگیر سازد، و او بدان حضرت رسید، رسول خدا (ص) که او را دید (دست بدعا برداشته) گفت: بار خدایا بهر نحو که خواهی شر سراقة را از من دور کن، (در اثر این دعا) چهار دست و پای اسب سراقة در زمین فرو رفت، سراقة پای خویش از رکاب بیرون کرده بطرف رسول خدا (ص) دوید و گفت: ای محمد من بخوبی میدانم که از دعای تو دست و پای اسب من بزمین فرو رفت پس از خدا بخواه تا اسب من آزاد گردد و بجان خودم سوگند اگر (از این پس) خیری از من بشما نرسد شری از من بشما نخواهد رسید، رسول خدا (ص) دعا کرد و خدای عز و جل اسب او را آزاد ساخت، ولی سراقة (بعهد خود وفا نکرده) دوباره برای دستگیری رسول خدا (ص) آن حضرت را تعقیب کرد، (و بهمان نحو دست و پای اسبش بزمین فرو رفت) و تا سه بار این کار را کرد و در هر بار رسول خدا (ص) دعا میکرد و زمین دست و پای اسبش را در خود فرو میبرد و در بار سوم همین که (بدعای رسول خدا (ص) دست و پای اسبش از زمین بیرون آمد گفت: ای محمد شتران من در سر راه تو است و غلام من با آنها است اگر برای سواری و یا خوراک بدانها و یا شیر آنها نیازی پیدا کردی از آنها برگیر، و برای نشانی این تیر را از ترکش من برگیر (که با نشان دادن آن غلام من از شما ممانعتی نکند) و من از همین جا بازمیگردم و آن کسانی را هم که در تعقیب و جستجوی تو هستند از راه باز میگردانم: حضرت فرمود: ما نیاز بمال تو نداریم.
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۳۰۸
معاویة بن عمار از امام صادق علیه السّلام روایت میکند که فرمود: آن هنگامی که پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم از غار بیرون شد و روی به سوی مدینه آورد قریش جایزهای برابر با صد شتر برای کسی تعیین کرده بود که آن حضرت را دستگیر کند. سراقة بن مالک بن جعشم یکی از کسانی بود که در پی پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم رفته بود تا حضرت را بیابد و دستگیرش کند. او به حضرت صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم رسید. پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم که او را دید گفت: بار خدایا هر گونه که میخواهی شرّ سراقه را از من دور کن. در این هنگام چهار دست و پای اسب سراقه در زمین فرو شد و سراقه پای خویش را از رکاب بیرون کرد و به سوی پیامبر دوید و گفت: ای محمد! من میدانم که دست و پای اسب من از دعای تو به زمین فرو شد، پس از خدا بخواه تا اسب من را آزاد کند و بجان خودم سوگند اگر خیری از من به تو نرسد شرّی به تو نخواهد رسید. پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم دعا کرد و خدای عزّ و جلّ اسب او را آزاد کرد، ولی سراقه دوباره برای دستگیری پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم ایشان را تعقیب کرد، و تا سه بار دست و پای اسبش به زمین فرو شد و در هر بار پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم نفرین میکرد و زمین دست و پای اسبش را در خود فرو میکشید، و در بار سوم همین که به دعای پیامبر دست و پای اسبش از زمین به در آمد گفت: ای محمد! شتران من در سر راه توست و غلام با آنهاست اگر برای سواری یا خوراک به آنها یا شیر آنها نیاز یافتی از ایشان بستان، و برای نشانی، این تیر را از ترکش من برگیر، و من از همین جا بازمیگردم و کسانی را که در تعقیب تو هستند از راه باز میگردانم. حضرت صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم فرمود: ما را نیازی به اموال تو نیست.