الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۹۶

حميد بن زياد عن الحسن بن محمد بن سماعه عن محمد بن ايوب و علي بن ابراهيم عن ابيه جميعا عن احمد بن محمد بن ابي نصر عن ابان بن عثمان عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال :

هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۱ ترجمه رسولی محلاتی, ۱۸۴ ابو بصیر از امام صادق علیه السّلام روایت کند که فرمود: ابو ذر بنزد رسول خدا (ص) آمده عرضکرد: ای رسول خدا من از توقف در شهر مدینه خسته شده‏ام اجازه میدهی با برادرزاده‏ام به «مزینه» برویم و در آنجا بمانیم؟ رسول خدا (ص) باو فرمود: من ترس آن را دارم که سواران عرب بر شما بتازند و برادرزاده‏ات را بکشند و تو ژولیده به پیش من آئی و بر عصای خویش تکیه زنی و بگوئی: برادرزاده‏ام کشته شده و رمه را برده‏اند؟ عرضکرد: ای رسول خدا ان شاء اللَّه که چیزی جز خیر پیش نخواهد آمد، رسول خدا (ص) اجازه‏اش داد. ابو ذر با برادرزاده‏اش و زنش از مدینه بیرون رفتند و چیزی نگذشت که سواران بنی فزارة که در میان آنها عیینة بن حصن بود (اطراف مدینه را همان جا که ابو ذر بود) غارت کردند و رمه (و شتران اهل مدینه) را بردند و برادرزاده‏اش را کشتند و زنش را که از بنی غفار بود باسارت بردند، و خود ابو ذر که زخمی عمیق از نیزه برداشته بود بمدینه آمد و در برابر رسول خدا (ص) بعصای خود تکیه زده ایستاد و گفت: خدا و رسولش راست گفتند، رمه را بغارت بردند و برادرزاده‏ام را کشتند، و اینک تکیه بعصا در برابرت ایستاده‏ام. پس رسول خدا (ص) در میان مسلمین فریاد زد (و آنان را برای بازگرداندن شتران غارت شده بکمک طلبید) و بدنبال غارتگران رفتند و رمه را برگرداندند و چند تن از مشرکان را نیز کشتند. مترجم گوید: اشاره بغزوه ذی قرداست که ابن هشام و دیگران نقل کرده‏اند و ما آن را ترجمه کرده‏ایم (ترجمه سیره ج ۲ ص ۱۹۱) و البته اختلافی بین آنچه در این حدیث ذکر شده با نقل سیرة هست که در آنجا نامی از ابی ذر برده نشده و بجای آن مردی از بنی غفار ذکر شده که در پاورقی احتمال داده‏اند که او پسر ابی ذر بوده و سایر اختلافاتی که پس از مراجعه معلوم گردد. حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی‏, ۱۶۷ ابو بصیر می‏گوید که امام صادق علیه السّلام فرمود: ابو ذر نزد پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم آمد و عرض کرد: یا رسول اللَّه! من از شهر مدینه خسته شدم آیا اجازه می‏دهی با برادرزاده‏ام به مزینه برویم و در آنجا بمانیم؟ پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم در پاسخ او فرمود: می‏ترسم سواران عرب بر شما بشورند و برادرزاده‏ات کشته شود و تو آشفته نزد من آیی و در حالی که در برابر من به عصایت تکیه داده‏ای به من بگویی: برادرزاده‏ام کشته شد و گله او را بردند. ابو ذر گفت: یا رسول اللَّه! به خواست خدا جز خیر در پیش نخواهد بود. پس پیامبر به او اجازه داد. ابو ذر و پسر برادرش و زن او بیرون رفتند و در آنجا طولی نکشید که سواران بنی فزاره به همراه عیینة بن حصن بر ایشان یورش بردند و گله را بردند و برادرزاده‏اش هم کشته شد و زنش را هم که از قبیله بنی غفار بود اسیر کردند. ابو ذر دوید تا با زخم نیزه عمیق که بر تن داشت در برابر پیامبر ایستاد و بر عصای خود تکیه زد و گفت: خدا و پیامبرش راست گفتند، گله را بردند و برادرزاده‏ام را کشتند و خودم در برابرت بر عصا تکیه زده‏ام. پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم در میان مسلمانان فریاد کشید و به دنبال غارتگران رفتند و گله را برگرداندند و چند نفر از مشرکان را هم کشتند.