حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ بَابُ الظِّهَار
باب الظهار · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
روي :
وَ أَنَّهُ إِذَا لَمْ يَقْدِرْ عَلَى اَلْإِطْعَامِ تَصَدَّقَ بِمَا يُطِيقُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۲۲۷
و در خبر است که چنانچه توانائی اطعام شصت مسکین را نداشت بقدر توانش تصدّق دهد. و ظهار در حال غضب واقع نشود، و نیز بصرف گفتن لفظ بدون قصد تحریم، حاصل نگردد.
و غلام و برده اگر ظهار کند از زن خود، کفّارهاش نیم کفّاره آزاد باشد در روزه، و بر او آزاد کردن بنده و دادن صدقه به مساکین نیست زیرا بنده مالک چیزی نیست و مالی ندارد.
و هر گاه مردی در ظهار بهمسر خود گفت: تو بر من مانند یکی از محارم من هستی و (مادر یا خواهر یا عمّه یا خاله را مثلا نام برد) این خود ظهار است و کفّاره دارد.
و اگر مردی بزوجهاش گفت: تو بر من مانند پشت یا شکم یا دست یا پا یا پاشنه پا یا موی مادرم هستی یا یکی از اعضای جسد او را نام برد و بدین سخن قصد تحریم کند این خود ظهار محسوب میشود و کفّاره دارد؛ این را ابراهیم بن هاشم در کتاب نوادر خود روایت کرده است.