محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۸
و محمّد بن احمد أشعری، از سندیّ بن محمّد، از یونس بن یعقوب، از ابو مریم، بنقل از پدرش روایت کرده است که: أمامه دختر ابو العاص بن ربیع که مادرش زینب، دختر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله بود، پس از رحلت حضرت فاطمه علیها السّلام در حباله نکاح علیّ بن ابی طالب علیه السّلام قرار داشت، و پس از شهادت امیر المؤمنین علیه السّلام مغیرة بن نوفل در مقام همسری أمامه جایگزین آن حضرت شد، پس گفتهاند که او بدردی سخت مبتلا شد، چندان که زبانش بند آمد، در این میان حسن و حسین پسران علیّ علیه السّلام نزد او آمدند، در حالی که او قدرت سخن گفتن نداشت، پس آن دو در حالی که مغیره اکراه میداشت با أمامه بسخن پرداختند، و گفتند: آیا فلان شخص و خانوادهاش را آزاد کردهای؟
پس أمامه با اشاره سر جواب مثبت میداد، و باز گفتند: آیا فلان عمل و فلان اقدام را انجام دادهای؟ و امامه بار دیگر- با اشاره سر- همچنان جوابی در مقام اثبات یا نفی میداد، و قدرت آشکارا سخن گفتن را نداشت، و ایشان آن اقرار با اشاره را در جهت خواست او تنفیذ کردند و معتبر دانستند.