حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْوَصِيَّة بَابُ وُجُوبِ إِنْفَاذِ الْوَصِيَّةِ وَ النَّهْيِ عَنْ تَبْدِيلِهَا
کتاب الوصية · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
روي حماد بن عيسي عن حريز عن محمد بن مسلم قال :
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنِ اَلرَّجُلِ أَوْصَى بِمَالِهِ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ فَقَالَ أَعْطِهِ لِمَنْ أَوْصَى لَهُ بِهِ وَ إِنْ كَانَ يَهُودِيّاً أَوْ نَصْرَانِيّاً إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مََا سَمِعَهُ فَإِنَّمََا إِثْمُهُ عَلَى اَلَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۲
حمّاد بن عیسی، از حریز، از محمّد بن مسلم روایت کرده است، که گفت: از امام صادق علیه السّلام در باره مردی سؤال کردم که وصیّت کند که مالش را در راه خدا صرف کنند، امام علیه السّلام فرمود: آن مال را بهر کس که آن را بنفع او وصیّت کرده است عطا کن، و اگر چه آن شخص یهودی یا نصرانی باشد، زیرا خدای عزّ و جلّ میفرماید: [وصیّت حقّی واجب است بر خدا ترسان (و تبدیلناپذیر)] پس کسی که آن را مبدّل سازد، بعد از آنکه خود آن را را شنیده باشد گناه آن بگردن ایشانست» (بقره: ۱۸۰). مصنّف این کتاب- رحمه اللَّه- گوید: مقصود از «مالش را» که در این خبر آمده است، همان ثلث است.