→ من لايحضره الفقيه - جلد ۴، حدیث ۴۹۴
حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْوَصِيَّة بَابُ وُجُوبِ إِنْفَاذِ الْوَصِيَّةِ وَ النَّهْيِ عَنْ تَبْدِيلِهَا
کتاب الوصية · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي سهل بن زياد عن محمد بن الوليد عن يونس بن يعقوب :
أَنَّ رَجُلاً كَانَ بِهَمَذَانَ ذَكَرَ أَنَّ أَبَاهُ مَاتَ وَ كَانَ لاَ يَعْرِفُ هَذَا اَلْأَمْرَ فَأَوْصَى بِوَصِيَّةٍ عِنْدَ اَلْمَوْتِ وَ أَوْصَى أَنْ يُعْطَى شَيْءٌ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ فَسُئِلَ عَنْهُ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع كَيْفَ يُفْعَلُ بِهِ وَ أَخْبَرْنَاهُ أَنَّهُ كَانَ لاَ يَعْرِفُ هَذَا اَلْأَمْرَ وَ أَوْصَى بِوَصِيَّةٍ عِنْدَ اَلْمَوْتِ فَقَالَ لَوْ أَنَّ رَجُلاً أَوْصَى إِلَيَّ أَنْ أَضَعَ مَالَهُ فِي يَهُودِيٍ أَوْ نَصْرَانِيٍ لَوَضَعْتُهُ فِيهِمْ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مََا سَمِعَهُ فَإِنَّمََا إِثْمُهُ عَلَى اَلَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اَللََّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ فَانْظُرْ إِلَى مَنْ يَخْرُجُ فِي هَذِهِ اَلْوُجُوهِ يَعْنِي اَلثُّغُورَ فَابْعَثُوا بِهِ إِلَيْهِ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۲
و سهل بن زیاد، از محمّد بن ولید، از یونس بن یعقوب روایت کرده است که مردی که در همدان میزیست بیان کرد که پدرش در حالی مرده است که این امر- یعنی امر ولایت و مقام ائمّه علیهم السّلام- را نمیشناخته است، و در چنین وضع بهنگام وفات وصیّتی کرده است، و از آن جمله مقرّر داشته است که چیزی از مال او را در راه خدا انفاق کنند، پس از امام صادق علیه السّلام سؤال شد که در باره آن وصیّت و آن مال چه باید کرد؟ و در ضمن سؤال به آن حضرت خبر دادیم که او بهنگام وصیّت نسبت به این امر عارف نبوده است. امام علیه السّلام فرمود: اگر کسی به من وصیّت کند که مالش را در جهت منفعت یکی از یهود یا نصاری قرار دهم هر آینه آن را در آن جهت قرار خواهم داد، زیرا که خدای عزّ و جلّ میفرماید: [وصیّت حقّی واجب (و تبدیل ناپذیر است)] پس کسی که آن را مبدّل سازد، بعد از آنکه خود آن را شنیده باشد، گناه آن بگردن ایشانست، [زیرا خدا شنوا و دانا است]» پس بنگرید تا چه کسی به آن طرفها- یعنی مرزها- میرود، تا آن مال را بسوی او بفرستید.
راویان