حدیث امام حسن عسکرى (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْوَصِيَّة بَابُ مَا يَجِبُ عَلَى وَصِيِّ الْوَصِيِّ مِنَ الْقِيَامِ بِالْوَصِيَّة
کتاب الوصية · روایت شده از امام حسن عسکرى عليه السلام
سند
كتب محمد بن الحسن الصفار رضي الله عنه الي ابي محمد الحسن بن علي ع :
رَجُلٌ كَانَ وَصِيَّ رَجُلٍ فَمَاتَ وَ أَوْصَى إِلَى رَجُلٍ آخَرَ هَلْ يَلْزَمُ اَلْوَصِيَّ وَصِيَّةُ اَلرَّجُلِ اَلَّذِي كَانَ هَذَا وَصِيَّهُ فَكَتَبَ ع يَلْزَمُهُ بِحَقِّهِ إِنْ كَانَ لَهُ قِبَلَهُ حَقٌّ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۸۲
محمّد بن حسن صفّار- رضی اللَّه عنه- به امام ابو محمّد حسن بن علی عسکری علیهما السّلام نوشت: مردی وصیّ مردی بود و در گذشت، و بمردی دیگر وصیّت کرده بود، در این صورت آیا تکالیف وصایت کسی که این مرد وصی او بوده متوجّه او میشود؟ امام علیه السّلام در پاسخ نوشت: در صورتی که موصی حقوق واجبی بر ذمّه داشته، و أداء آن را به او وصیّت کرده، و او آنها را اخراج ننموده لازم است که برای اخراج آنها وصیّت کند. إن شاء اللَّه.