حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ بَابُ السُّکْنَى وَ الْعُمْرَى وَ الرُّقْبَى
باب السکنى و العمرى و الرقبى · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي الحسن بن علي بن فضال عن احمد بن عمر الحلبي عن ابيه عن ابي عبد الله ع قال :
سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ أَسْكَنَ دَارَهُ رَجُلاً مُدَّةَ حَيَاتِهِ فَقَالَ يَجُوزُ لَهُ وَ لَيْسَ لَهُ أَنْ يُخْرِجَهُ قُلْتُ فَلَهُ وَ لِعَقِبِهِ قَالَ يَجُوزُ لَهُ وَ سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ أَسْكَنَ رَجُلاً وَ لَمْ يُوَقِّتْ لَهُ شَيْئاً قَالَ يُخْرِجُهُ صَاحِبُ اَلدَّارِ إِذَا شَاءَ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۱۲۱
و حسن بن علی بن فضّال، از احمد بن عمر حلبی، از پدرش روایت کرده است که گفت: از امام صادق علیه السّلام در باره مردی سؤال کردم که شخصی را بمدّت حیاتش در خانه خود سکنی داده، فرمود این کار برای او جایز است و حقّ ندارد که او را بیرون کند. گفتم این کار هم برای او جایز است و هم برای بازماندگانش؟ فرمود: برای او جایز است، و از آن امام در باره مردی سؤال کردم که مردی را اسکان کرده و وقتی برای او تعیین ننموده. فرمود: صاحب خانه هر وقت بخواهد او را بیرون میکند.