الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۷۳

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن حماد بن عثمان عن المعلي بن خنيس قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۱۵۹ معلی بن خنیس گوید: روزی به امام صادق (ع) گفتم: قربانت، من آل فلان (یعنی بنی عباس) را به یاد آوردم و آن نعمتی که دارند و با خود گفتم اگر این ریاست با شما بود ما به همراه شما در نعمت بودیم و زندگی خوبی داشتیم. فرمود: ای معلّی، بسیار دور افتادی، به خدا اگر وضع چنین بود برای ما جز شبگردی و بی‏خوابی و بلوک گردی و تلاش روزانه و پوشش جامه زبر و خوراک سخت چیزی نبود، این امر از ما کنار شد و هرگز دیدی که بردن حقی را خدا تعالی نعمت سازد جز این. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۷۳ معلی بن خنیس گوید: روزی بامام صادق علیه السلام عرضکردم: آل فلان (بنی عباس) و نعمتهائی را که دارند بیاد آوردم و با خود گفتم: اگر این نعمت برای شما میبود، ما هم با شما در عیش و خوشی بودیم، فرمود: هیهات، ای معلی! اگر چنین میبود (و ما حکمفرما بودیم) برای ما جز نگهبانی شبانه و تلاش روزانه و پوشاک زبر و درشت و خوراک سخت و بی‏خورش، چیزی نبود، از این رو آن امر از ما برکنار شد. آیا تو دیده‏ئی که هرگز خدای تعالی بردن حقی را جز این نعمت قرار دهد؟ (یعنی تعجب اینجاست که بنی عباس حق ما را غصب کرده، بر مسند ما نشسته‏اند، ولی در حقیقت ظلم آنها نسبت بما نعمتی است برای ما، زیرا که نگهبانی شبانه و تلاش روزانه را از گردن ما ساقط نموده است). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۴۰۳ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از حمّاد بن عثمان، از معلّی بن خنیس روایت کرده است که گفت: روزی به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: فدای تو گردم، بنی‏عباس و آنچه را که ایشان در آنند از ناز و نعمت، به خاطر آوردم و با خود گفتم که: اگر این امر با شما می‏بود، ما با شما به رفاهیت می‏گذرانیدیم. فرمود که: «ای معلّی، بسیار دور است آنچه تو گمان کرده‏ای. به خدا سوگند که، اگر این امر با ما می‏بود، چیزی نبود، مگر سیاست و تدبیر و محافظت مردمان در شب و گشتن در روز (از برای جهاد یا غیر آن) و پوشیدن جامه‏های درشت و خوردن طعام‏های غیر لذیذ (یا نان بی نان‏خورش) و به واسطه غصب خلافت، همه اینها از ما دفع و رفع شد. پس آیا هرگز مظلمه و ستمی را دیده‏ای که‏ خدا آن را نعمت گرداند، مگر این مظلمه» (یعنی غصب خلافت. حاصل مراد، آن‏که خلافت را ظاهری را از ما غصب کردند، و گمان ایشان این است که بر ما ستم کرده‏اند، و حال آن‏که ما را به رفاهیت انداخته‏اند).