حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابٌ فِيهِ نُکَتٌ وَ نُتَفٌ مِنَ التَّنْزِيلِ فِي الْوَلَايَة
کتاب الحجة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن علي بن سيف عن ابيه عن عمرو بن حريث قال :
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهََا ثََابِتٌ وَ فَرْعُهََا فِي اَلسَّمََاءِ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص أَصْلُهَا وَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع فَرْعُهَا وَ اَلْأَئِمَّةُ مِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا أَغْصَانُهَا وَ عِلْمُ اَلْأَئِمَّةِ ثَمَرَتُهَا وَ شِيعَتُهُمُ اَلْمُؤْمِنُونَ وَرَقُهَا هَلْ فِيهَا فَضْلٌ قَالَ قُلْتُ لاَ وَ اَللَّهِ قَالَ وَ اَللَّهِ إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ لَيُولَدُ فَتُورَقُ وَرَقَةٌ فِيهَا وَ إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ لَيَمُوتُ فَتَسْقُطُ وَرَقَةٌ مِنْهَا
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۲۱۳
از عمرو بن حریث گوید: از امام صادق (ع) پرسیدم از قول خدا (۲۴ سوره ابراهیم): «مانند درخت خوبی که ریشهاش بر جا است و شاخهاش در سما است» گوید: در پاسخ فرمود: رسول خدا (ص) اصل آن است و امیر المؤمنین (ع) شاخه و فرعش امامان از نژادشان شاخههایش و جوانههایش و دانش ائمه میوهاش و شیعیان با ایمان برگهایش، آیا در این درخت چیز زیادی هست؟
گوید: گفتم: نه، به خدا، فرمود: به راستی چون مؤمنی متولد شود برگی در آن درخت بروید و چون مؤمنی بمیرد برگی از آن بیفتد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۳۰۳
عمرو بن حریث گوید: قول خدای تعالی را: «مانند درخت پاکی که ریشهاش برجا و شاخهاش سر بآسمان کشیده- ۲۴ سوره ۱۴-» از امام صادق علیه السلام پرسیدم، حضرت فرمود: رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله اصل و ریشه آن درخت است و امیر المؤمنین علیه السلام فرع (و تنه) آن و امامان از نسل آنها شاخههای آن و علم امامان میوه آن و شیعیان مؤمن ایشان برگهای آنست، آیا در آن درخت چیز زیاد دیگری هست؟ عرضکردم: نه، بخدا. فرمود: بخدا که چون مؤمنی متولد شود، برگی در آن درخت پیدا میشود و چون مؤمنی میمیرد، برگی از آن درخت میافتد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۴۶۵
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از احمد بن محمد، از علی بن سیف، از پدرش، از عمرو بن حُرَیث که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام را سؤال کردم از قول خدای تعالی که: «کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِی السَّماءِ» «۲»، یعنی: «مانند درخت پاک و پاکیزه که ریشه آن استوار و محکم و پا برجا است در زمین و شاخ آن در جانب آسمان کشیده». و حضرت فرمود که: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: من، ریشه آن درختم (و بنابر بعضی از نسَخ کافی، حضرت علیه السلام فرمود که: «رسول خدا صلی الله علیه و آله ریشه آن است») و امیر المؤمنین علیه السلام تنه آن و
__________________________________________________
(۲). ابراهیم، ۲۴.
امامان علیه السلام از ذریّه ایشان علیه السلام، شاخههای آن و علم ائمه، میوه آن، و شیعیانِ مؤمنان ایشان، برگهای آنند». و فرمود که: «آیا در این درخت، زیادتی هست؟» (و بنابر بعضی از نسخ، شائبه غشّ و بدی در آن هست).
راوی میگوید که: عرض کردم: نه به خدا سوگند. حضرت فرمود: «به خدا سوگند، که مؤمنی متولد میشود، پس، یک برگ در آن به هم میرسد، و مؤمنی میمیرد، پس یک برگ از آن میافتد».