کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۲۸۳
امام صادق (ع) فرمود: عبد المطلب امتی تنها محشور شود که بر او است خرمی ملوک و رخساره پیغمبران و این برای آن است که اول کسی بود که بداء را قائل شد، فرمود: عبد المطلب رسول خدا را به سوی شبانهای خود فرستاد که شترها از جلوشان پراکنده شده بودند و تا آنها را فراهم ساخت دیر آمد نزد او، عبد المطلب حلقه در خانه کعبه را گرفت و میگفت: پروردگارا آل خود را هلاک میکنی؟ اگر بکنی یک موضوعی برایت رخ داده است.
رسول خدا شترها را آورد در حالی که عبد المطلب به هر سو و هر دره و راهی به جستجوی او فرستاده بود و خود فریاد میزد:
پروردگارا آیا اهل خود را هلاک کنی، اگر بکنی موضوعی برایت رخ داده است، و چون رسول خدا را دید، او را گرفت و بوسید و گفت: من دیگر هرگز تو را پس از این به کاری نمیفرستم، زیرا میترسم ربوده شوی و کشته گردی.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۳۳۷
و فرمود: عبد المطلب بتنهائی یک امت مبعوث شود، و رونق سلاطین و هیئت پیغمبران داشته باشد، و این بجهت آنست که او نخستین معتقد ببدا بود. و فرمود: عبد المطلب رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله را بسوی ساربانانش فرستاد تا شتران فرار کرده را گرد آورد. حضرت دیر کرد، عبد المطلب حلقه در خانه کعبه را گرفت و میگفت: «پروردگارا اهل خود را هلاک میکنی؟! اگر چنین کنی امری از جانب تو ظاهر گشته است» (زیرا من در کتب و اخبار پیغمبران گذشته خواندهام که این نوه من پیغمبر خواهد شد، اگر در کودکی بمیرد، معلوم میشود برای خدا بدا حاصل شده است) سپس پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله شترها را آورد و عبد المطلب در هر جاده و درهئی کسی را بجستجوی پیغمبر فرستاد و فریاد میزد: «پروردگارا اهل خود را هلاک میکنی؟!! اگر چنین کنی برای تو بدا حاصل گشته است» چون چشمش بپیغمبر صلی اللَّه علیه و آله افتاد، او را در برگرفت و بوسید و فرمود: پسر جانم: پس از این ترا دنبال کاری نفرستم، زیرا میترسم، ناگهان گرفتار و کشته شوی.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۵۴۳
بعضی از اصحاب ما روایت کرده است، از ابن جمهور، از پدرش، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از عبدالرّحمان بن حجّاج؛و از محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر هر دو از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «عبدالمطّلب در روز قیامت برانگیخته میشود یک گروه، که بر اوست زینت پادشاهان و علامت پیغمبران» (و این مرتبه و جاه به جهت آن است که او، اوّل کسی است که به بدا قائل شد).
و فرمود که: «عبدالمطّلب رسول خدا را با ساربانان خویش فرستاده بود در طلب و جمعآوری شتران خویش که پراکنده شده بودند و در صحرا گریخته بودند، پس آنها را جمعآوری فرمود و به این سبب طول کشید، و وقت آمدنش در نزد عبدالمطّلب گذشت.
عبدالمطّلب آمد و حلقه درِ خانه کعبه را گرفت و شروع کرد که میگفت: ای پروردگار من، آیا آل و خاصّه خود را هلاک میگردانی؟ اگر چنین کنی امری از برای تو ظاهر شده و در رأیت بدا به هم رسیده. پس رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد و شتران را آورد و عبدالمطّلب در هر کوچه و در هر محلّه، یا در هر راه و درّهای کسی را در جستجوی آن حضرت فرستاده بود، و شروع کرد به
آواز کردن و فریاد میکرد و میگفت: ای پروردگار من، آیا آل و خاصّه خود را هلاک میگردانی؟ اگر چنین کنی، امری از برای تو ظاهر شده و در رأیت بدا به هم رسیده.
و چون رسول خدا صلی الله علیه و آله را دید، او را گرفت و بوسید و گفت: ای فرزند عزیز من، بعد از این تو را در پی هیچ کار نمیفرستم؛ زیرا که میترسم با تو مکر و حیله شود و کشته گردی».