الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۲۰۸

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن عيسي عن ابن ابي عمير عن محمد بن حمران عن ابان بن تغلب قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۲۸۳ امام صادق (ع) فرمود: چون صاحب حبشه، لشکری را به همراه فیل فرستاد تا خانه کعبه را ویران کند، در راه، به یک گله شتر از عبد المطلب برخوردند و آن را بردند، خبر به عبد المطلب رسید و نزد صاحب حبشه آمد، دربان نزد او رفت و گفت: این عبد المطلب بن هاشم است، پرسید چه می‏خواهد؟ مترجم گفت: دنبال شتران خود آمده که لشکر ما آنها را برده‏اند و از تو در خواست برگردانیدن آنها را دارند. ملک حبشه به یاران خود گفت: این سرور و پیشوای مردمی است که من آمده‏ام خانه‏ای که معبد آنها است ویران کنم و او از من خواهش می‏کند شتران او را رها سازم! اگر از من خواسته بود که دست از ویران کردن خانه کعبه بردارم می‏پذیرفتم، شترانش را به او پس بدهید عبد المطلب از مترجمش پرسید، شاه به تو چه گفت؟ به او گزارش داد، عبد المطلب گفت: من خداوند شترم، و آن خانه هم خداوندی دارد که جلوش را می‏گیرد، شترانش را به او دادند و عبد المطلب به خانه خود برگشت، در بر گشت خود به فیل برخورد و او گفت: ای محمود، فیل سر را جنبانید، به او گفت: می‏دانی تو را برای چه آوردند؟ فیل با سر اشاره کرد: نه، فرمود: تو را آوردند تا خانه پروردگارت را ویران کنی، این کار را می‏کنی؟ با سر گفت: نه. عبد المطلب به خانه‏اش برگشت، صبحی آن فیل را آوردند که در حرم در آورند، سر باز زد و از آنها اطاعت نکرد، عبد المطلب در این وقت به یکی از بستگانش گفت: برو بالای کوه و بنگر تا چه می‏بینی؟ گفت: من یک سیاهی از طرف دریا می‏بینم، به او فرمود: دیده تو به همه آن می‏رسد؟ گفت: نه، و نزدیک است که برسد و چون نزدیک آمد، دیده‏بان عبد المطلب گفت: پرنده بسیاری است که من آن را نمی‏شناسم و هر پرنده، سنگی به اندازه سنگی که با پشت ناخن می‏پرانند یا کوچک‏تر به منقار دارد، فرمود: سوگند به پروردگار کعبه، جز قوم حبشه را نخواهند، تا چون این پرنده‏ها بالای سر همه آن لشکر رسیدند، سنگ ریزه‏ها را انداختند و هر سنگریزه به مغز سر مردی خورد و از دُبُرش بیرون شد و او را کُشت، و از آنان جان بدر نبرد جز یک مرد که رفت و به مردم خود خبر داد و آن یکی هم چون به مردم خبر داد سنگریزه‏ای بر او افتاد و او را کشت. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۳۳۷ امام صادق علیه السلام فرمود: چون امیر حبشه لشکر خود را همراه پیلان بسوی مکه فرستاد تا خانه کعبه را خراب کند، بشتران عبد المطلب برخوردند و آنها را پیش راندند، این خبر بعبد المطلب رسید. او نزد امیر حبشه آمد. دربان امیر در آمد و گفت: این عبد المطلب بن هاشم است، گفت: چه میخواهد؟ مترجم گفت: آمده است و تقاضا دارد که شترانی را که لشکر تو برده‏اند باو برگردانی، پادشاه حبشه باصحابش گفت: این مرد رئیس و پیشوای قومی است که من برای خراب کردن خانه‏ای که عبادتش میکنند آمده‏ام، و او رها کردن شترانش را از من میخواهد، اگر او دست بازداشتن از خراب کردن کعبه را از من میخواست. میپذیرفتم، شترانش را باو برگردانید، عبد المطلب بمترجمش گفت: سلطان بتو چه گفت؟ مترجم باو گزارش داد، عبد المطلب گفت: من صاحب شتر هستم و خانه صاحبی دارد که آن را نگه میدارد، شتران را باو پس دادند و عبد المطلب بجانب منزلش برگشت. هنگام مراجعت بفیل برخورد، باو گفت: ای محمود! فیل سرش را حرکت داد، باو گفت: میدانی ترا برای چه آورده‏اند؟ فیل با سر اشاره کرد: نه، عبد المطلب گفت: ترا آورده‏اند تا خانه پروردگارت را خراب کنی، چنین کاری را انجام میدهی؟ با سر اشاره کرد: نه، عبد المطلب بمنزلش مراجعت کرد. چون صبح شد، لشکریان فیل را بردند تا وارد خانه شود، فیل سر باز زد و امتناع ورزید، آن هنگام عبد المطلب بیکی از غلامانش گفت: بالای کوه رو و بنگر تا چه بینی، گفت: یک سیاهی از طرف دریا میبینم گفت: چشمت بهمه آنها میرسد؟ گفت: نه ولی نزدیکست برسد، چون نزدیک شد، گفت: پرنده بسیاریست که آنها را نمیشناسم، و هر یک از آنها سنگی باندازه سنگی که با پشت ناخن میپرانند یا کوچکتر در منقار دارد: عبد المطلب گفت: بپروردگار عبد المطلب، جز این قوم را نخواهند، تا آنگاه که بالای سر همه لشکر قرار گرفتند، سنگریزه را انداختند، هر سنگریزه بر سر مردی فرود آمد و از مقعدش خارج شد و او را بکشت، از آن لشکر جز یک مرد جان بدر نبرد که رفت و گزارش را بمردم گفت: چون گزارش را گفت‏ پرنده سنگریزه را افکند و او را هم بکشت. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۵۴۵ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن عیسی، از ابن ابی عمیر، از محمد بن حمران، از ابان بن تغلب که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «چون پادشاه حبشه با لشکر خویش متوجّه مکّه معظّمه شد، و با ایشان فیلی بود که آن را آورده بودند که خانه خدا را خراب کنند، در بین راه به شتران عبدالمطّلب گذشتند و آنها را گردانیدند و به غارت بردند. و این خبر به عبدالمطّلب رسید بعد از آن به نزد پادشاه حبشه آمد و از دربان خواهش نمود که اذن دخول حاصل کند. پس آن دربان طالب رخصت بر پادشاه، داخل شد و عرض کرد که: اینک عبدالمطّلب پسر هاشم است که آمده طالب ملاقات است. بعد از آن‏که عبدالمطّلب داخل شد، پادشاه گفت: چه می‏خواهد؟ مترجم گفت که: به نزد تو آمده در باب شترانی چند که داشته، و لشکر آنها را به غارت برده‏اند و از تو می‏خواهد که آنها را ردّ کنی. پادشاه حبشه به یاران خویش گفت که: اینک سردار قوم و حامی و مهتر ایشان است، من آمده‏ام به سوی خانه او که آن را می‏پرستد از برای آن‏که آن را خراب کنم، و او از من خواهش می‏کند که شتران او را رها کنم. بدانید و آگاه باشید که اگر از من می‏خواست که دست از خراب کردن آن خانه بدارم، هر آینه چنان می‏کردم و آن خانه را خراب نمی‏کردم، شتران او را بر او ردّ کنید. پس عبدالمطّلب به دیلماج پادشاه گفت که: پادشاه چه گفت؟ دیلماج او را به آنچه پادشاه گفته بود، خبر داد. عبدالمطّلب گفت: من صاحب شترم و آن خانه را صاحب و پروردگاری است که آن را از خرابی منع خواهد فرمود. بعد از آن، شترانش به او رد شد و عبدالمطّلب به جانب منزل خود برگشت و در وقت برگشتن، به آن فیل گذشت. پس به آن فیل فرمود که: ای محمود، فیل سر خود را جنبانید. فرمود: آیا می‏دانی که تو را از برای چه امر آورده‏اند؟ فیل به سر خویش اشاره کرد که: نه، عبدالمطّلب فرمود که: تو را آورده‏اند از برای آن‏که خانه پروردگار خود را خراب کنی. آیا خود را چنان می‏بینی که این کار را بکنی؟ فیل به سر خود اشاره کرد که: نه، پس عبدالمطّلب به منزل خود برگشت و چون اصحاب فیل صبح کردند، با فیل رفتند که داخل حرم شوند، فیل بر ایشان ابا و امتناع نمود و داخل نشد، در آن هنگام عبدالمطّلب به بعضی از غلامان یا دوستان خویش فرمود که: بر کوه ابو قُبیس بالا رو و بنگر که چیزی را می‏بینی. چون بالای کوه رفت، گفت: سیاهی می‏بینم که از جانب دریا می‏آید. عبدالمطّلب فرمود که: چشمت به همه آن می‏رسد که ببینی چه چیز است؟ عرض کرد: نه، ولیکن نزدیک است که برسد. چون آن سیاهی نزدیک شد، گفت که: آن سیاهی، مرغ بسیاری است و آنها را نمی‏شناسم و نمی‏دانم که چه مرغند و هر مرغی سنگ‏ریزه‏ای در منقار خود گرفته، مانند سنگ جمره، یا کوچک‏تر از سنگ جمره. عبدالمطّلب فرمود: به پروردگار عبدالمطّلب سوگند، که این مرغان، کسی را نمی‏خواهند، مگر این گروه را. و آن مرغان آمدند تا چون بر بالای سر همه اصحاب فیل رسیدند، سنگ‏ریزه‏ها را انداختند. پس هر سنگ‏ریزه‏ای بر فرق سر مردی از ایشان فرود آمد، و از مقعدش بیرون رفت و او را کشت، و از ایشان کسی خلاصی نیافت، مگر یک مرد که مردم را خبر دهد، و چون ایشان را خبر داد، مرغ سنگ‏ریزه را انداخت و او را کشت».