الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۳۵۰

علي بن محمد قال حدثني محمد و الحسن ابنا علي بن ابراهيم في سنه تسع و سبعين و مايتين قالا حدثنا محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس عن ضو بن علي العجلي عن رجل من اهل فارس سماه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۱۹ محمد و حسن پسران علی بن ابراهیم (محمد بن علی همدانی از وکلای ناحیه مقدسه بوده ولی حسن برادرش در رجال نامی ندارد- از مجلسی ره) در سال ۲۷۹ گفتند که: محمد بن علی بن عبد الرحمن عبدی- از عبد قیس- از ضوء بن علی عجلی باز گفت از قول مردی از اهل فارس که نامش را برد، گفت: من آمدم به سر من رأی و ملازم در خانه امام ابی محمد (ع) شدم و بی‏آنکه اجازه ورود خواهم، مرا خواست و چون نزد او در آمدم و سلام دادم، به من‏ گفت: ای أبا فلان، حالت چطور است؟ و سپس به من فرمود: ای فلانی بنشین، سپس از حال جمعی مردان و زنان خاندان من از من پرسش کرد، سپس فرمود: برای چه به این جا آمدی؟ در پاسخ گفتم: برای شوق خدمت کاری شما. گوید: به من فرمود: پس در خانه بمان، من با دیگر خدمتکاران در خانه آن حضرت به سر می‏بردم و سپس به مقامی رسیدم که برای آنها از بازار نیازمندیهایشان را خرید می‏کردم و بی‏اجازه بدان حضرت وارد می‏شدم هر وقت مردانی در خانه بودند. یک روز وارد بیرونی آن حضرت شدم که آماده پذیرائی از مردان بود و آن حضرت در آنجا بود و در اطاق یک حرکتی شنیدم، آن حضرت به من فریاد کرد: به جای خود باش، قدم فرامگزار، من جرات نکردم که برآیم و نه درآیم و کنیزکی برابر من از اطاق بیرون شد و چیز سر پوشیده‏ای با او بود. سپس فریاد کرد که: بیا درون، من به درون اطاق رفتم و آن کنیزک را آواز داد و برگشت و به او فرمود: از آنچه با خود داری پرده بردار، او سر پوش را بالا زد از روی پسر بچه سپیده و زیبا رخی، و شکم او را باز کرد و بناگاه دیدم یک رشته موی سبز نه سیاه از زیر گلویش تا نافش کشیده و به من فرمود: این صاحب الامر شما است، سپس به آن کنیزک فرمود: او را با خود بر، با خود برد و پس از آن دیگر تا ابو محمد وفات کرد او را ندیدم. ضوء بن علی گوید: من به آن مرد فارسی گفتم: تو وقتی او را دیدی چند ساله به نظرت آمد؟ گفت: ۲ ساله، عبدی گوید: من به ضوء گفتم: تو اکنون او را چند ساله می‏دانی؟ گفت: ۱۴ ساله و أبو علی و أبو عبد الله گفتند: ما اکنون او را ۲۱ ساله می‏دانیم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۴۹ (این روایت بشماره ۸۵۹ در ص ۱۱۹ همین جلد گذشت و در آنجا ترجمه شد، در اینجا تکرار نمی‏کنیم،). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۵۷ علی بن محمد روایت کرده و گفته است که: حدیث کردند مرا محمد و حسن- پسران علی بن ابراهیم- در سال دویست و هفتاد و نه و گفتند که: حدیث کرد ما را محمد بن علی بن عبدالرّحمان عبدی که از قبیله عبدالقیس است، از ضوء بن علی عِجْلی، از مردی از اهل فارس که او را نام برد که گفت: به سرّ من رأی آمدم و بر درِ خانه امام حسن عسکری علیه السلام ماندم، پس مرا طلبید بی آن‏که رخصت طلب کنم، و چون داخل شدم و سلام کردم، فرمود که: «ای ابوفلان، حالت چون است؟» پس به من فرمود که: «بنشین ای فلان»، بعد از آن مرا سؤال کرد از جماعتی از مردان و زنان از کسان من و فرمود که: «چه باعث شد که تو را به اینجا آورد؟» (تا آخر آنچه در باب مذکور گذشت. «۲» ولیکن در آخر حدیث چون اوّل آن زیادتی و تتّمه هست که در آنجا بود و آن تتّمه این است که:) پس ضوء بن علی گفت که: به آن فارسی گفتم که: از برایش چند سال را مظنّه می‏کردی؟ گفت: دو سال. عبدی گفت که: من به ضوء گفتم که: تو چند سال را از برایش مظنّه می‏کنی؟ گفت: چهارده سال و ابو علی و ابو عبداللَّه گفتند که: ما از برایش بیست و یک سال را مظنّه می‏کنیم؟ چه ایشان آن حضرت را در اوقات مختلف دیده بودند. __________________________________________________ (۲). عرض کردم که: رغبت در خدمت و شوق ملازمت تو. فرمود: «پس بر درِ خانه باش». راوی می‏گوید که: من با خدمت‏کاران در خانه بودم، بعد از آن، چنان شدم که آنچه را می‏خواستند برای ایشان از بازار می‏خریدم، و بر ایشان داخل می‏شدم بی آن‏که رخصت طلب کنم، هر گاه مردان در خانه بودند. راوی می‏گوید که: بعد از آن، روزی به آن حضرت داخل شدم، و آن حضرت در دیوان خانه تشریف داشت در آن خانه آواز حرکتی را شنیدم. پس مرا آواز داد که به جای خویش باش و به جایی مرو. پس من جرأت نکردم که داخل شوم، یا بیرون روم و در همان جا ایستاده بودم که کنیزی بیرون آمد و رو به من می‏آمد، و با آن کنیز چیزی بود که آن را پوشانیده بودند. پس حضرت مرا را آواز داد که داخل شو، چون داخل شدم، کنیز را آواز داد که برگرد، و پس آن کنیز برگشت و به خدمت آن حضرت آمد. حضرت فرمود که: «آنچه با تو است، ظاهر کن و پرده را از روی آن بردار». آن کنیز، پسری را ظاهر ساخت سفید و خوش‏رو و جامه را از شکمش دور کرد. پس دیدم که مویی روییده از ابتدای سینه مبارک آن کودک تا نافش، و آن موی، سبز بود نه سیاه. بعد از آن، حضرت فرمود که: «این، صاحب شما است». پس آن کنیز را امر فرمود که او را برداشت، و من بعد از آن او را ندیدم تا آن‏که امام حسن علیه السلام وفات فرمود.