الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۳۵۲

علي بن محمد عن سعد بن عبد الله قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۳۱ از سعد بن عبد الله که گفت: پس از وفات ابو محمد (امام عسکری" ع") حسن بن نضر و أبا صدِام و جمعی در باره وجوهی که در دست و کلاء بود گفتگو کردند و در مقام بررسی برآمدند و حسن بن نضر نزد أبا صدِام آمد و گفت: من می‏خواهم بروم به حج، أبو صدِام به او گفت: امسال را پس انداز. حسن در پاسخ او گفت: من خواب پریشان می‏بینم و ناچارم از رفتن و به احمد بن یعلی بن حماد وصیت کرد و پولی هم برای ناحیه مقدسه وصیت کرد و سفارش کرد که آن وجه را ندهد مگر به دست خود در دست امام بگذارد وقتی ظاهر شد. راوی گوید که: حسن گفت: چون من به بغداد رسیدم، خانه‏ای اجاره کردم و در آن فرود آمدم و یکی از وکلاء آمد و جامه‏هائی و اشرفیهائی نزد من گذاشت، من گفتم: اینها چیست؟ گفت: همین است که می‏بینی و دیگری هم مانند آنها را آورد و دیگری هم آورد تا خانه را پر کردند، سپس احمد بن اسحاق آمد و هر چه با خود داشت آورد، من در شگفت شدم و در اندیشه افتادم و نامه آن مرد (یعنی صاحب الزمان از راه تقیه، این تعبیر را کرده است- از مجلسی ره) به من رسید که: چون چنین و چنان از روز گذشت هر چه با خود داری بیاور، من هر چه همراه بود بار زدم و کوچ کردم و در راه دزدهای راهبر عرب بودند و شصت تن بودند، من از آنها گذشتم و خدا مرا سالم داشت از آنها و به سامره رسیدم و منزلی گرفتم و نامه‏ای به من رسید که هر چه با خود داری بیاور، من آنها را در سبدهای سر بسته حمالها جا دادم و چون به آستانه خانه آن حضرت رسیدم، دیدم یک سیاهی در آنجا ایستاده، گفت: تو حسن پسر نضری؟ گفتم: آری، گفت: در آی، من به خانه در آمدم و به اطاقی رفتم و سبدهای حمالها را خالی کردم و دیدم در گوشه خانه نان بسیاری است و به هر حمالی دو گرده داد و آنها رفتند و به ناگاه دیدم در اطاقی پرده‏ای آویخته و فریادی به من رسید که: ای حسن بن نضر، خدا را حمد کن بر این منتی که بر تو نهاده و تردید به خود راه مده، شیطان دوست دارد که تو در شک افتی و دو جامه برای من بیرون داد و فرمود: آنها را بگیر که به زودی نیازمند می‏شوی، من آنها را گرفتم و بیرون آمدم، سعد گوید: حسن بن نضر برگشت و در ماه رمضان مُرد و در آن دو جامه کفن شد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۵۴ حسن بن نضر و ابو صدام و جماعتی دیگر بعد از وفات حضرت امام حسن عسکری علیه السلام در باره وجوهی که در دست وکلاء آن حضرت بود سخن میگفتند (که آنها را چه باید کرد؟) و خواستند جستجو کنند. (تا وصی آن حضرت را پیدا کنند) حسن بن نضر نزد ابی صدام آمد و گفت: من میخواهم حج گزارم، ابو صدام گفت: امسال را بتأخیر انداز، حسن گفت: من در خواب میترسم (زیرا خوابهای پریشان میبینم) و ناچار باید بروم، آنگاه باحمد بن یعلی بن حماد وصیت کرد (در باره کارهای شخصی و امور مربوط بخانواده‏اش) و پولی هم برای ناحیه وصیت کرد و باو دستور داد که هیچ پولی بکسی ندهد، مگر با دست خودش و بدست او (یعنی حضرت صاحب الزمان علیه السلام) بعد از آنکه او را کاملا بشناسد. حسن گوید: چون ببغداد رسیدم، منزلی اجاره کردم و آنجا فرود آمدم، یکی از وکلاء نزد من آمد و مقداری جامه و پول دینار نزد من گذاشت، گفتم: اینها چیست؟ گفت: همین است که میبینی: بعد از او دیگری آمد و مانند او اموال و پول آورد تا خانه پر شد، سپس احمد بن اسحاق هم هر چه نزدش بود آورد، من بفکر فرو رفته بودم که ناگاه نامه آن مرد (صاحب الزمان) علیه السلام بمن رسید که: وقتی فلان مقدار از روز گذشت، آنچه نزدت هست بیاور، من هر چه داشتم برداشتم و رهسپار شدم. در میان راه دزدی راهزن با ۶۰ نفر همراهش بودند. ولی من از آنجا گذشتم و خدا مرا از شر او نگهداری فرمود تا بسامره رسیدم و فرود آمدم، نامه‏ای بمن رسید که هر چه همراه داری بیاور، من آنچه داشتم در سبد سردار باربرها نهادم: چون بدهلیز خانه رسیدم، مرد سیاه پوستی را دیدم آنجا ایستاده است، گفت: حسن بن نضر توئی؟ گفتم: آری، گفت: وارد شو، من وارد منزل شدم و باتاقی رفتم و سبد را خالی کردم. در گوشه اتاق نان بسیاری دیدم، بهر یک از باربرها دو گرده نان داد و آنها را بیرون کرد، آنگاه دیدم از اتاقی که پرده‏ای بر آن آویخته بود، کسی مرا صدا زد و گفت: حسن بن نضر برای منتی که خدا بر تو نهاد، (که امام خود را شناختی و حقش را باو رسانیدی) او را شکر کن و شک منما، شیطان دوست دارد که تو شک کنی، و دو جامه بمن داد و گفت: اینها را بگیر که محتاجش خواهی شد آنها را گرفتم و بیرون آمدم. سعد گوید: حسن بن نضر برگشت و در ماه رمضان درگذشت و در آن دو جامه کفن شد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۶۵ علی بن محمد، از سعد بن عبداللَّه روایت کرده است که گفت: حسن بن نضر و ابو صِدام و گروهی بعد از آن‏که امام حسن عسکری علیه السلام از دنیا رفت، در باب آنچه در دست وکلای آن حضرت بود، سخن گفتند و اراده کردند که تفحّص کنند و جستجو نمایند. پس حسن بن نضر به نزد ابو صِدام آمد و گفت که: من اراده دارم که به حج روم. ابو صدام گفت که:امسال آن را به تأخیر انداز. حسن گفت که: من در خواب می‏ترسم و خواب پریشان می‏بینم‏ و چاره ندارم که بیرون روم، و احمد بن یعلی بن حمّاد را وصیّ خود گردانید و از برای ناحیه مقدّسه به مالی وصیّت کرد و احمد را امر کرد که چیزی از آن مال را بیرون نکند، مگر از دست خویش و به دست آن حضرت دهد، بعد از آن‏که ظاهر شود. راوی می‏گوید که: حسن گفت: چون به بغداد رسیدم، خانه‏ای را اجاره کردم و در آن خانه فرود آمدم، پس بعضی از وکلا جامه‏ها و دینارها را به نزد من آورد و آنها را به نزد من گذاشت. به او گفتم که: این چیست؟ گفت: آن چیزی است که می‏بینی. بعد از آن دیگری مثل آنها را به نزد من آورد و دیگری چنین کرد تا آن‏که آن خانه را پر کردند. پس احمد بن اسحاق همه آنچه را که با او بود، به نزد من آورد من تعجّب کردم و متفکّر ماندم، پس نامه آن مرد- یعنی: صاحب الزّمان- بر من وارد شد. مضمون نامه آن‏که: «چون فلان‏قدر از روز بگذرد، آنچه را که با تو است، بار کن و بیار». بعد از آن‏که آن وقت رسید، کوچ کردم و آنچه را که با من بود، بار کردم و در راه دزدی بود که راهزنی می‏نمود با شصت نفر که دور او را گرفته بودند و او را اعانت می‏کردند و من بر آن دزد گذشتم و خدا مرا از اذیّت او سالم گردانید، پس به سامره آمدم و فرود آمدم و بر من نامه‏ای وارد شد که: «آنچه با تو است، بار کن و بر پشت کسی ده که بیاورد» و من آن را در ظرف‏های حمّالان تعبیه کردم و ترتیب دادم و چون در دهلیز خانه رسیدم، دیدم که سیاهی در آن دهلیز ایستاده، گفت: تویی حسن بن نضر؟ گفتم: آری، گفت: داخل شو. من داخل خانه شدم و در حجره او در آمدم و ظرف‏های حمّالان را خالی کردم و دیدم که در سه کنج حجره، نان بسیاری هست و آن سیاه هر یک از حمّالان را دو گرده نان داد و ایشان را بیرون کرد، و حجره‏ای دیدم که پرده‏ای بر در آن آویخته بود. پس از اندران حجره ندایی به من رسید که: «ای حسن بن نضر، خدا را حمد کن بر آنچه به آن بر تو منّت گذاشت و در وجود و حیات من شک مکن که شیطان دوست داشت که تو شک کنی». و دو جامه را به سوی من بیرون فرستاد و به من گفته شد که: این دو جامه را بگیر که زود باشد که به اینها محتاج شوی، پس آنها را گرفتم و بیرون آمدم. سعد می‏گوید که: پس حسن بن نضر بر گردید و در ماه مبارک رمضان وفات کرد و او را در آن دو جامه کفن کردند.