الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۳۵۳

علي بن محمد عن محمد بن حمويه السويداوي عن محمد بن ابراهيم بن مهزيار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۳۳ محمد بن ابراهیم بن مهزیار گفت: پس از درگذشت أبی محمد (امام عسکری" ع")، من اندر شک شدم، وجوه بسیاری نزد پدرم فراهم شده بود، آنها را بار کرد و سوار کشتی شد و من هم به بدرقه او رفتم و تب و درد سختی گرفت و به من گفت: ای پسر جانم، مرا برگردان، این مرگ است که گریبان مرا گرفته و به من گفت: در باره این مال از خدا بپرهیز و به من وصیت کرد و مُرد، من با خود گفتم: پدرم به چیز بی‏اساس و نادر است مرا وصیت نمی‏کرد. من این وجه را به عراق می‏برم و خانه لب شط کرایه می‏کنم و به کسی هم خبری از آن نمی‏دهم و اگر برای من چیزی روشن شد مانند روزگار امام ابی محمد (ع) این مال را می‏پردازم و اگر نه با آن عیش و نوش می‏کنم، به عراق آمدم و خانه‏ای کنار شط گرفتم و چند روزی ماندم به ناگاه یک نامه‏ای با پیکی به من رسید که در آن نوشته بود: ای محمد، با تو این اندازه وجه است و در میان، چنین و چنان‏ است و همه آنچه با من بود که خودم هم درست نمی‏دانستم شرح داده بود و آن مال را به آن فرستاده پرداختم و چند روزی ماندم و سَری به من بلند نشد، غم مرا گرفت تا برای من نامه‏ای آمد که: ما تو را به مقام پدرت گماشتیم. خدا را سپاسگزار. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۵۶ محمد بن ابراهیم بن مهزیار گوید: پس از وفات حضرت ابی محمد علیه السلام (در باره جانشینش) بشک افتادم و نزد پدرم مال بسیاری (از سهم امام علیه السلام) گرد آمده بود، آنها را برداشت و بکشتی نشست، منهم دنبال او رفتم، او را تب سختی گرفت و گفت: پسر جان! مرا برگردان که این بیماری مرگست، آنگاه گفت: در باره این اموال از خدا بترس و بمن وصیت نمود و سپس وفات کرد. من با خود گفتم: پدر من کسی نبود که وصیت نادرستی کند. من این اموال را بعراق میبرم و در آنجا خانه‏ئی بالای شط اجاره میکنم و بکسی چیزی نمیگویم، اگر موضوع برایم آشکار شد: چنان که [در] زمان امام حسن عسکری علیه السلام برایم واضح شد، باو میدهم و گر نه مدتی با آنها خوش میگذرانم. وارد عراق شدم و منزلی بالای شط اجاره کردم، و چند روز آنجا بودم، ناگاه فرستاده‏ئی آمد و نامه‏ئی همراه داشت که: ای محمد! تو چنین و چنان اموالی را در میان چنین و چنان ظروفی همراه داری تا آنجا که همه اموالی را که همراه من بود و خودم هم بتفصیل نمیدانستم برایم شرح داد، من آنها را بفرستاده تسلیم کردم و چند روز آنجا ماندم، کسی سر بسوی من بلند نکرد (و نزد من نیامد) من اندوهگین شدم، سپس نامه‏ئی بمن رسید که: ترا بجای پدرت منصوب ساختیم، خدا را شکر کن. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۶۷ علی بن محمد، از محمد بن حَمویه سُویداوی، از محمد بن ابراهیم بن مهزیار روایت کرده است که گفت: در هنگامی که امام حسن عسکری علیه السلام از دنیا رفت، من شک کردم و در نزد پدرم مال بسیاری جمع شده بود، پس آن مال را برداشت و بر کشتی سوار شد و من همراه او به عنوان مشایعت بیرون رفتم. پدرم را تب سختی عارض شد و ناخوش گردید، گفت: ای فرزند عزیز من، مرا برگردان که این نشانه مرگ است و به من گفت که: از خدا بپرهیز در باب این مال، و به من وصیّت نمود که آن را به عراق برسانم و وفات کرد. بعد از آن من با خود گفتم که: پدرم چنان نبود که وصیّت کند به چیزی که درست نباشد. این مال را بر می‏دارم و به سوی عراق می‏روم و خانه‏ای بر کنار شطّ بغداد کرایه می‏کنم، و کسی را به چیزی خبر نمی‏دهم، پس اگر چیزی از برای من ظاهر و روشن شود، چون روشن شدن آن در روزگار امام حسن عسکری علیه السلام، آن را می‏فرستم و اگر چنان نشود، خود آن را می‏خورم و به مصرف خویش می‏رسانم. پس به عراق آمدم و خانه‏ای را کرایه کردم بر کنار شطّ و چند روزی در آنجا ماندم، ناگاه دیدم که نامه‏ای با فرستاده‏ای آمد و در آن نامه نوشته بود که: «ای محمد، چنین و چنین همراه تو است در اندران چنین و چنین» تا آن‏که همه آنچه را که با من بود، بر من خواند، از آنچه علم من به آن احاطه ننموده بود، پس، آن را بفرستاده تسلیم کردم و چند روزی ماندم که سری از برای من بلند نمی‏شد (یعنی: کسی به من التفات نمی‏کرد و با من تکلّم نمی‏نمود) و به این سبب بسیار غمناک شدم، بعد از آن توقیعی از آن حضرت به سوی من بیرون آمد که: «ما تو را به جای پدرت باز داشتیم، پس خدا را حمد کن».