کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۳۹
علی بن حسین یمانی گوید: من در بغداد بودم و یک کاروانی از یمنیها آماده بیرون رفتن شدند و من خواستم با آنها بروم و نوشتم و در خواست اذن کردم برای رفتن و جواب رسید با آنها مرو که در رفتن با آنها برای تو خوبی نیست، در کوفه بمان.
گوید: ماندم و کاروان رفت و تیره حنظله بر آنها تاختند و آنها را بر انداختند و نوشتم و اجازه خواستم سوار کشتی شوم، به من اجازه ندادند و از حال کشتیهائی پرسیدم که در آن سال به دریا رفته بودند، معلوم شد هیچ کدام سالم نماندند و یک دسته از مردم هند که به آنها بوارح میگفتند، بر آنها تاخته بودند و همه را برده و چپو کرده بودند.
گوید: من به زیارت وی به سامره رفتم و هنگام غروب به در خانه آمدم و با کسی سخن نگفتم و خود را به کسی معرفی نکردم، پس از انجام زیارت در مسجد نماز میخواندم که خادمی آمد و گفت به من: برخیز، گفتم: اکنون برای کجا؟ به من گفت: برویم منزل، گفتم: من کیستم؟ شاید تو به دنبال دیگری فرستاده شدی، گفت: نه، من فرستاده نشدم جز به دنبال تو، تو علی بن الحسین فرستاده جعفر بن ابراهیم هستی مرا برد تا وارد منزل حسین بن احمد کرد و سپس با او رازی گفت که من ندانستم چه گفت: تا آنکه هر چه نیاز داشتم برای من آوردند و سه روز نزد او ماندم و از او اجازه گرفتم که از درون، زیارت کنم و به من اجازه داد و شبانه زیارت کردم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۵۸
علی بن حسین یمانی گوید: من در بغداد بودم که کاروان یمن آماده حرکت شد، خواستم با آنها حرکت کنم، بحضرت نامه نوشتم که: استدعا دارم اجازه فرمائی، جواب آمد، با آنها مرو که رفتن با آنها برای تو خیر ندارد، در کوفه بمان، من ماندم و کاروان خارج شد، قبیله حنظله بر آنها تاخت و تار و مارشان کرد، باز نامه نوشتم و سفر از راه آب را اجازه خواستم، بمن اجازه نفرمود، من راجع بکشتیهائی که در آن سال از راه دریا رفته بودند پرسیدم، معلوم شد هیچ کدام سالم نرسیده است و جماعتی از دزدان هند که آنها را بوارح گویند بآنها زده و اموالش را برده بودند.
من بزیارت سامره رفتم و هنگام غروب نزد در (مقبره امامین علیهما السلام) بودم و با کسی سخن نگفته و بهیچ کس شناسائی نداده بودم، پس از فارغ شدن از زیارت، در مسجد نماز میخواندم که خادمی آمد و گفت: برخیز، گفتم: این هنگام بکجا؟! گفت: بمنزل، گفتم: من کیستم؟ شاید ترا نزد دیگری فرستادهاند. گفت: نه، فقط نزد تو فرستادهاند. تو علی بن حسین، فرستاده جعفر بن ابراهیم هستی، سپس مرا برد تا بخانه حسین بن احمد رسانید و با او در گوشی کرد که من نفهمیدم چه گفت، آنگاه هر چه احتیاج داشتم برایم آورد. سه روز نزدش بودم و از او اجازه گرفتم که از درون خانه زیارت کنم، او بمن اجازه فرمود، من هم شب زیارت کردم.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۷۳
علی، از علی بن حسین یمانی روایت کرده است که گفت: در بغداد بودم که اهل یمن را قافلهای آماده شد و من خواستم که با آن قافله بیرون روم، پس عریضهای نوشتم و خواهش رخصت در این باب نمودم، توقیع آن حضرت بیرون آمد که: «با ایشان بیرون مرو؛ که از برای تو در بیرون رفتن با ایشان هیچ خوبی نیست و در کوفه بمان».
راوی میگوید که: من ماندم و قافله بیرون رفتند، و قبیله حنظله بر ایشان بیرون آمدند و ایشان را از بن برکندند. و نوشتم که در باب سوار شدن در کشتی رخصت حاصل کنم، مرا مرخّص نفرمود، بعد از آن سؤال کردم از حال کشتیها که در آن سال بیرون رفت در دریا، معلوم شد که از آن کشتیها یک کشتی سالم بیرون نرفته بود، و گروهی از اهل هند که ایشان را بوارج میگویند، بر ایشان بیرون آمده بودند و آنها را به یک بار تاخته بودند. «۲»
راوی میگوید که: به زیارت سامره رفتم (و بنابر بعضی از نسخ کافی، وارد سامره شدم) و آمدم بر درِ دروازه سامره در وقتی که آفتاب غروب کرد به طوری که ورود من و غروب آن مقارن بودند، و با کسی سخن نگفتم و خود را به هیچ کسان نشناسانیدم، و من در مسجد
__________________________________________________
(۲). و بوارج جمع بارجه است، و احتمال دارد که جمع بارج باشد. و در قاموس مذکور است که بارج، کشتیبانی که به غایت استاد باشد و بارجه، کشتی بزرگی است که از برای جنگ باشد، و مرد شریر و بد نفس. (مترجم)
نماز میکردم بعد از آنکه از زیارت فارغ شده بودم، ناگاه دیدم که غلامی به نزد من آمد و با من گفت: برخیز. من به آن غلام گفتم در آن هنگام که بر خواستم: به کجا میرویم؟ گفت: به منزل.
گفتم که: من کیستم و شاید که تو را به سوی من غیر من فرستادهاند؟ گفت: نه، و من فرستاده نشدم مگر به سوی تو، و تویی علی بن حسین، فرستاده جعفر بن ابراهیم. پس مرا برد تا آنکه در خانه حسین بن احمد مرا فرود آورد و با حسین بن احمد سر گوشی گفت، و من ندانستم که با او چه گفت، تا آنکه مرا خبر داد که همه آنچه من به آن محتاج باشم آماده است (و بنابر بعضی از نسخ، تا آنکه جمیع مایحتاج را به نزد من آورد) و سه روز در نزد او نشستم. و در باب زیارت کردن از داخل حجره از او رخصت طلبیدم، و ما را رخصت داد پس در شب به زیارت رفتم.