کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۴۵
محمد بن صالح گوید: چون پدرم مُرد و کار به دست من افتاد، برای پدرم بر مردم سفتههائی بود از مال امام عصر (ع)، من به آن حضرت نوشتم و به او اطلاع دادم. در پاسخ نوشت: از آنان مطالبه کن و بدهی آنها را دریافت کن، همه مردم آنها را به من پرداختند جز یک مردی که سفتهای به مبلغ چهار صد اشرفی داشت، من نزد او رفتم و از او مطالبه کردم و او امروز و فردا کرد و نداد و پسرش به من اهانت کرد، و نادانی و سفاهت بر من نمود و از او به پدرش گله کردم و او گفت: چه شده است؟ من هم ریش او را گرفتم و پایش را کشیدم و او را به میان صحن خانه آوردم و او را خوب زیر لگد انداختم، پسرش بیرون دوید و از اهل بغداد استغاثه کرد و میگفت: یک قمی رافضی پدر مرا کشت، و جمع بسیاری از مردم بغداد به سر من ریختند و من هم به مرکب خود سوار شدم و گفتم: ای اهل بغداد، آفرین بر شما، از یک ظالمی بر علیه مظلوم غریبی طرفداری میکنید، من مردی همدانی و سنّی هستم و این شخص مرا قمی و رافضی میخواند تا حق مرا و مال مرا ببرد، گوید: همه به او هجوم کردند و میخواستند به دُکّان او بریزند و من آنها را آرام کردم و بدهکار را نزد من آوردند و او به طلاق زنش سوگند خورد که بدهی مرد را بپردازد تا من مردم را از سر او باز گردانیدم و از خانه او بیرون کردم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۶۱
محمد بن صالح گوید: چون پدرم مرد و امر (وکالت اخذ وجوه و سهم امام علیه السلام) بمن رسید پدرم راجع بمال غریم (سهم امام علیه السلام) از مردم سفتههائی داشت، من بحضرت (امام عصر علیه السلام) نوشتم و او را آگاه ساختم، در پاسخ نوشت. از آنها مطالبه کن و همه را بگیر [بدون مسامحه از آنها بخواه] مردم همه پرداختند، جز یک مرد که سفتهئی بمبلغ ۴۰۰ دینار داشت. نزد او رفتم و مطالبه کردم او امروز و فردا میکرد و پسرش هم بمن توهین و بیخردی مینمود. من بپدرش شکایت کردم. پدرش گفت مگر چه شده؟ (خوب کاری کرده) من ریشش را مشت کردم و پایش را گرفتم و بمیان منزل کشیدم و لگد بسیاری باو زدم.
پسرش بیرون دوید و از أهل بغداد استغاثه کرد و گفت: قمی رافضی پدرم را کشت، جماعتی از اهل بغداد بر سر من گرد آمدند، من هم مرکبم را سوار شدم و گفتم: آفرین بر شما ای اهل بغداد! علیه غریب مظلومی از ظالم جانبداری میکنید؟! من اهل همدان و سنی مذهبم و این مرد مرا بقم و مذهب رفض نسبت میدهد تا حق مرا ببرد و مال مرا بخورد، مردم باو حمله کردند و میخواستند بدکانش بریزند که من آرامشان کردم، صاحب سفته مرا طلبید و بطلاق زنش قسم خورد که مال مرا بپردازد، من هم آنها را بیرون کردم.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۷۹
علی بن محمد، از محمد بن صالح روایت کرده است که گفت: چون پدرم وفات کرد و امر وکالت به من رسید، پدرم را بر مردمان، دفترها و نوشتهای چند بود که از ایشان طلب داشت از مال حضرت صاحب الأمر- صلوات اللَّه علیه- پس، من به آن حضرت نوشتم و او را اعلام کردم. نوشت که: «از ایشان مطالبه کن و ادا کردن دَین را از ایشان بخواه و نهایت تشدّد به عمل آور». پس، همه مردم طلب را به من دادند، مگر یک مردکه سِندی در خصوص دَین او بود که چهارصد دینار در آن نوشته بود، به نزد او آمدم و از او مطالبه نمودم با من دفع الوقت نمود و پسرش استخفاف به من رسانید، و با من سبکی و بیعقلی نمود، و شکایت او را به پدرش کردم.
گفت: چه شده که پسر من با تو درشتی نموده؟ من بر ریش او چسبیدم و ریشش را گرفتم و پای او را گرفتم و او را به میان خانه کشیدم و لگد بسیاری به او زدم. پس پسرش بیرون رفت و به اهل بغداد استغاثه و طلب غور رسی مینمود و میگفت که: مرد قمی رافضی، پدر مرا کشت. پس خلق بسیاری از ایشان بر سر من جمع شدند و من بر اسب خویش سوار شدم و گفتم: ای اهل بغداد، احسان کردید، با ستمکار میل میکنید و او را بر غریب مظلوم یاری مینمایید؟ من مردی از اهل همدان و از اهل سنّتم، و اینک مرا به سوی مردم قم و رفض نسبت میدهد، تا حقّ مرا ببرد و مال مرا بخورد. پس ایشان بر او میل کردند و معین من شدند و خواستند که در دکانش داخل شوند که متاع او را بردارند و به من دهند تا آنکه من ایشان را ساکن کردم، و صاحب سِند به نزد من آمد و این را خواهش نمود و به طلاق سوگند یاد نمود که مال مرا تمام و کمال به من بدهد تا آنکه من ایشان را از خانه او بیرون کردم.