الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۸۶

محمد بن يحيي عن بعض اصحابه عن هارون بن مسلم عن مسعده بن صدقه عن ابي عبد الله ع قال قال امير المومنين ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۱۷۹ امیر المؤمنین (ع) فرمود: ایا مردم، به راستی خدای تبارک و تعالی رسول محترم را برای شما فرستاد و قرآن را بر او نازل کرد به راستی، و شما در نادانی بودید نسبت به کتاب و خدائی که آن را نازل کرد و هم نسبت به رسول خدا و آنکه وی را فرستاد، در هنگام فترت و تعطیل رسولان و خواب عمیق و طولانی همه ملتها، و توسعه نادانی و رخ دادن فتنه‏ها و آشوبها و شکستن پیمان‏های محکم (نقض قوانین و تعهدات بین الملل که اساس برقراری صلح جهان است) و چشم بستگی از حق و حقیقت و زور آوری جور و ستم و زیر پرده شدن امور دیانت و شعله‏ور شدن آتش جنگ، همزمان با پژمردگی و زردی گلستانهای باغهای جهان و خشکیدن شاخه درختان آن و خزان شدن و ریختن برگها و نومیدی از میوه آن و فرو کشیدن آبها و چشمه سارها، پرچمهای هدایت سرنگون گردیده بود و بجای آن پرچمهای هلاکت برافراشته بود، دنیا چهره عبوسی به مردم نشان می‏داد و روی در هم و نزاری، پشت به گریز نهاده و روی خوشی نشان نمی‏داد، بارش همه آشوب بود و خوراکش مردار گندیده و شعارش بیم و هراس و سر و بارش همه تیغ بران بند بند شما مردم از هم دریده و بریده بود، دیده‏های مردم جهان همه نابینا و روزگار همه سیاه، از خویشان پیوند مهر بریده و خونشان را به رایگان ریخته، و دختران نوزاد و معصوم خود را زیر خاک می‏نمودند، زندگی خویش و آسایش و آرامش دنیا از میان آنان رخت بر بسته بود (ربوده شده بود خ ل، برای دیگران برگزیده شده بود خ ل) نه از درگاه حق امید ثواب و لطفی داشتند و نه از قهر او بیم کیفری، زنده آنان کوری بود پلید و مرده‏شان در لابلای آتش می‏غلطید، پیغمبر نسخه پاک صحف نخست را برای آنها آورد که آنچه از حق و راستی در دست داشتند تصدیق و تأیید کرد و حلال و حرام را به خوبی از هم جدا نمود، این نسخه همان قرآن است، از او باز پرسید، او هرگز به زبان شما سخن نکند، من به ترجمانی از او شما را خبر می‏دهم که در آن است علم هر چه گذشته و علم هر چه تا روز قیامت بیاید، قرآن میان شما حکم است و در هر چه اختلاف دارید بیان قاطع دارد، اگر از من بپرسید به شما می‏آموزم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۷۸ امیر المؤمنین (ع) فرمود: ای مردم خدای تبارک و تعالی پیغمبر را بسوی شما فرستاد و قرآن حقرا بر او نازل فرمود در حالی که شما از قرآن و فرستنده قرآن بی‏خبر بودید و هم از پیغمبر و فرستنده او، در زمان تعطیلی پیغمبران و خواب دراز ملتها و گسترش نادانی و سرکشی فتنه و گسیختن اساس محکم و کوری از حقیقت و سرپیچی ستم و کاهش دین و شعله‏وری آتش جنگ، همزمان با زردی گلستان باغ جهان و خشکیدن شاخه‏ها و پراکندگی برگها و نومیدی از میوه و فرو رفتن آبهای آن، پرچمهای هدایت فرسوده و پرچمهای هلاکت افراشته بود، دنیا برخسار مردم عبوس و روی درهم کشیده بود، بآنها پشت گردانیده روی خوش نشان نمیداد: میوه دنیا آشوب و خوراکیش مردار بود نهانش ترس و آشکارش شمشیر بود، بند از بند شما جدا گشته و پراکنده بودید، دیدگان مردم جهان نابینا و روزگارشان تاریک بود پیوند خویشی خود را بریده و خون یک دیگر را میریختند، دختران خود را در جوار خود زنده بگور کردند، زندگی خوش و رفاه و آسایش از ایشان دور گشته بود، نه از خدا امید پاداشی و نه از او بیم کیفری داشتند، زنده ایشان کوری بود پلید و مرده آنها در آتش و نومید. در آن هنگام پیغمبر اکرم نسخه‏ای از کتب آسمانی نخستین برایشان آورد که کتب جلوترش را تصدیق داشت و حلال را از حرام مشکوک جدا ساخت. این نسخه همان قرآنست، از او بخواهید تا با شما سخن گوید، او هرگز سخن نگوید، ولی من از او بشما خبر میدهم، در قرآنست علم گذشته و علم آینده تا روز قیامت میان شما حکم می‏دهد و اختلافات شما را بیان میکند، اگر از من قرآن را بپرسید بشما می‏آموزم. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۲۱۷ محمد بن یحیی، از بعضی از اصحاب خویش، از هارون بن مسلم، از مَسعدة بن صَدقه، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که آن حضرت فرمود که: «امیر المؤمنین علیه السلام فرمود که: ای گروه مردمان، به درستی که خدای تبارک و تعالی رسول خویش را به سوی شما فرستاد و کتاب خود را به سوی فرود آورده و از آن رسول و کسی که او را فرستاده در هنگامی رسولان و پیغمبران فتور و انقطاعی به هم رسانیده و امت‏ها در طول خفتن و غفلت بودند و جهل انبساطی داشت و فتنه پیش آمده بود، و آنچه محکم در هم بافته بود، از هم باز شده و همه از دیدن حق کور و نابینا بودند، و ستم‏کاران از راه به در رفته بودند، و دین باطل شده و اثر آن بر طرف گردیده بود، و آتش جنگ‏ها زبانه می‏کشید، و در هنگامی که مرغزار و بوستان و باغ‏های دنیا زرد گردیده و شاخ‏های درختان آن خشکیده و برگ‏های آن پراکنده شده بود، از میوه‏های آنها نومید بودند، و آب آنها به زمین فرو رفته و نشان‏های هدایت مندرس و کهنه گردیده، و نشان‏های هلاکت ظاهر گشته بود، در دنیا در آمده بود با ناخوشی تمام و در روی اهل خویش ترش و ابرو درهم کشیده و پشت نموده بود و به کسی رو نمی آورد. ثمره آن، فتنه و طعام آن، مردار بود و جامه‏ای که در زیر می‏پوشید، ترس بود و جامه‏ای که در بالا پوشیده بود، شمشیر بود. شما پراکنده شده بودید به پراکندگی و دنیا چشم‏های اهل خویش را کور گردانیده و روزهای آن پریشان و تیره و تار کرده بود. رحم‏های خویش را قطع کرده بودند و خون‏های یکدیگر را ریخته بودند و در خاک پنهان کرده بودند. از فرزندان خود دختران را که ایشان را زنده در گور کردند (این فعل در میان ایشان متعارف بود) و خوشی زندگانی و رفاهیت که راحت و فراغت‏های دنیاست، در نزد ایشان بر گزیده و مختار بود (به این جهت، این فعل قبیح را به عمل می‏آوردند، چون چنین دانستند که مطلوب ایشان از این، به عمل می‏آید)، و از خدا امید ثوابی نداشتند. به خدا سوگند، که از او، ترس عقابی نه. زنده ایشان کوری بود نا تمام و پژمرده و مرده ایشان در آتش جهنم غمناک و در هم‏ شکسته، که پیغمبر، ایشان را کتابی آورد که آنچه در نامه‏ها و کتاب‏های پیشین بود، همه در آن است. مصدِق آن چیزی است که پیش از این بوده؛ از کتاب‏های خدا و موافق آنهاست در راستی و درستی، و بیان کننده حلال است از گمان حرام. و آن کتاب، همین قرآن است. پس از آن، در خواهید که سخن گوید و هرگز برای شما سخن نخواهد گفت. من شما را از جانب آن خبر می‏دهم. در آن است علم آنچه گذشته و علم به آنچه می‏آید، تا روز قیامت و حکم آنچه در میان شما است و بیان آنچه شما صبح کردید و در آن اختلاف دارید. پس اگر مرا از آن سؤال کنید، هر آینه شما را تعلیم می‏دهم».