الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۳۴۵

علي بن محمد عن صالح بن ابي حماد عن الحسين بن يزيد عن الحسن بن علي بن ابي حمزه عن ابراهيم عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۳۹۷ ابراهیم (یا صیقل باشد یا کرخی یا بصری) از امام صادق (ع) روایت کند که فرمود: به راستی خدای تبارک اسمه و تعالی ذکره و جل ثنائه، منزه است و مقدس، یگانه است و تنها، همیشه بوده و همیشه هست، او است اول، او است آخر و او است ظاهر و هم باطن، اول بودنش را آغازی نیست، در اعلای علوّش رفیع است و ارکان او فراز است و دستگاهش منیع است. عظیم السلطان است و راد نعمت است و بزرگواریش درخشان است، آن است که همه ستایش گویان از کنه وصفش درمانده‏اند. و توان تحمل معرفت الهیت او را ندارند و نتوانند او را محدود نمایند، زیرا با چگونگی نتوان به آستان حضرت او رسید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۱۸۶ امام صادق علیه السلام فرمود: خدای که نامش پر برکت و یادش متعالی و ثنایش بزرگست، منزه و مقدس است، تنها و یگانه است همیشه بوده و همیشه باشد، اولست و آخر، ظاهر است و باطن، ناآغازست، رفیعست در بالاترین درجه بلندی، ارکانش شامخ، دستگاهش رفیع، سلطنتش بزرگ، نعمش فراوان، بزرگواریش درخشان است، وصف‏کنندگان از حقیقت صفتش عاجز گشته و توانائی تحمل معرفت خدائی او را ندارند، نتوانند محدودش ساخت زیرا با بیان کیفیت باو نتوان رسید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۴۳۵ علی بن محمد، از صالح بن ابی حمّاد، از حسین بن یزید، از حسن بن علی بن ابی حمزه، از ابراهیم، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که آن حضرت فرمود: «خدای تعالی نامش بزرگوار و کثیر البرکات و از عیوب و نقایص مبرّاست، و آوازه‏اش برتر از بیان مدح، و ثنایش بزرگ است و پاک و منزه و پاکیزه است، و متفرّد است در الوهیت و متوحّد است به ربوبیت. و همیشه بوده و خواهد بود «هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ» «۱»؛ «و اوست اول (که پیش از او چیزی نبوده)، و آخر (که بعد از او چیزی نمی‏باشد)، و ظاهر و هویداست (به حسب آثار و آیات)، و باطن و نهان است» (به حسب ذات). پس اوّلیت او را اوّلی نیست، در حالی که در اعلا علوّ خود، بلندی و بزرگواری دارد، و ارکان آن جناب (که مراد از آن، علم و قدرت و امثال آن است)، در غایت علو و ارتفاع است (چون کوه‏های بلند که انظار عقول عالیه به آن نمی‏رسند، و بنیاد دیوار ربوبیتش در نهایت رفعت است، که دیده‏های اوهام آن را __________________________________________________ (۱). حدید، ۳. نمی‏بینند) و تسلط و قهرش عظیم (یا حجت و برهانش بزرگ)، و نعمت‏هایش افزون (و از حد حصر بیرون) است. و مکان بلند و مرتبه ارجمندش در نهایت بلندی است (که بر همه چیز مشرف است). آن‏که همه وصف کنندگان از وصف کُنه صفتش عاجز و درمانده‏اند و نمی‏توانند که بار معرفت خدایی او را بردارند، و حدودش را بیان نمی‏توانند کرد؛ زیرا که به سبب کیفیت و چگونگی به او نمی‏توان رسید» (که کُنهش ادراک شود).