الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۳۶۷

محمد بن اسماعيل عن الفضل بن شاذان عن حماد بن عيسي عن ربعي بن عبد الله عن الفضيل بن يسار قال سمعت ابا جعفر ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۴۲۳ فضیل بن یسار گوید: از امام باقر (ع) شنیدم می‏فرمود: علم دو علم است: یکی علمی که نزد خدا نهفته است و احدی از خلقش را بر آن مطلع نکرده و علمی که به فرشته‏ها و رسولان خود آموخته، آنچه را به فرشته‏ها و رسولان آموخته براستی محققا خواهد بود خدا نه خود را تکذیب کند و نه فرشته‏ها و رسولان خود را و آن علمی که نزد خودش گنجینه است هر چه را خواهد پیش دارد و هر چه را خواهد پس اندازد و هر چه را خواهد ثبت نماید مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۰۲ امام باقر علیه السلام فرمود: علم دو گونه است: ۱- علمی که نزد خدا در خزانه است و کسی از مخلوق از آن آگاه نیست ۲- علمی که خدا بفرشتگان و پیغمبرانش تعلیم کرده، علمی که بفرشتگان و پیغمبرانش تعلیم کرده (مطابق آنچه تعلیم کرده) واقع خواهد شد زیرا خدا نه خودش را تکذیب کند و نه فرشتگان و پیمبرانش را و علمی که نزدش در خزانه است هر چه را خواهد پیش دارد و هر چه را خواهد پس اندازد و هر چه را خواهد ثبت کند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۴۷۳ محمد بن اسماعیل، از فضل بن شاذان، از حمّاد بن عیسی، از رِبعی بن عبداللَّه، از فُضیل بن یسار روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام که می‏فرمود: «علم، بر دو قسم است: یکی علمی است که در نزد خدا مخزون است، که هیچ‏کس را برآن مطلع نساخته و دیگر، علمی است که به فرشتگان و رسولان خویش تعلیم فرموده. پس آنچه به فرشتگان و رسل خویش آموخته، البته در خارج موجود می‏شود و خدا خود و فرشته‏ها و رسول‏های خود را به دروغ نمی‏اندازد (و چنان نمی‏کند که در نزد غیر، دروغ‏گو در آیند). و علمی که در نزد خودش مخزون است، آنچه خواهد از آن مقدّم می‏دارد، و آنچه خواهد از آن به تأخیر می‏اندازد، و آنچه خواهد ثابت می‏گرداند».