الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۳۹۰

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن ابيه عن النضر بن سويد عن يحيي بن عمران الحلبي عن معلي بن عثمان عن علي بن حنظله عن ابي عبد الله ع انه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۴۴۱ امام صادق (ع) فرمود: بسا که سعادتمندی به راه و روش شقاوتمندان پیش رود تا آنجا که مردم گویند، وه تا چه اندازه بدانها ماند، آری از آنها است، و سپس سعادتمندی سابقه او را جبران کند. و بسا که شقاوت مآبی را به راه و روش نیک بختان سعادتمند برند تا مردم گویند، وه چه اندازه بدانها ماند، آری او از آنها است، و سپس شقاوت او آنچه از کار خیر کرده از میان ببرد، براستی هر که سعادتمند نوشته شده اگر از دنیا جز به اندازه آب نوشیدن شتری نماند سرانجام او به سعادت پایان یابد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۱۳ امام صادق علیه السلام فرمود: گاهی شخص سعید را برای اهل شقاوت برند تا آنجا که مردم گویند چقدر شبیه آنها شده بلکه این هم از آنهاست ولی سپس سعادت او را دریابد و اصلاحش کند (این شخص نیکو مآبی است که اتفاقا گناهانی از او سر زند و سپس با توبه و یا اعمال شایسته آنها را جبران کند) و گاهی شقی را براه سعادتمندان برند تا آنجا که مردم گویند: چه اندازه بآنها ماند بلکه این هم از آنهاست و سپس شقاوت او را دریابد (و این شخص بدجنسی است که بدون تصمیم جدی یا برای تظاهر عمل خیری انجام دهد و سپس بخمیره بد خویش گراید) آن را که خدا (در لوح محفوظ) با سعادت نوشته است پایان کارش بسعادت انجامد اگر چه از دنیا باندازه فاصله میان دو دوشیدن ماده شتر (که چند لحظه بیش نیست) باقی نمانده باشد. (پس ملاک سعادت و شقاوت پایان عمر و زمان رفتن از دنیاست خدا ما و تمام مؤمنین را عاقبت بخیر و اهل سعادت فرماید). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۴۸۷ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از نضر بن سُوید، از یحیی بن عمران حلبی، از مُعلّی بن ابی عثمان، از علی بن حَنظله، از امام جعفر صادق علیه السلام که آن حضرت فرمود: «گاه است که نیک بخت در آورده می‏شود در راه بدبختان؛ به مرتبه‏ای که مردمان می‏گویند که: چه بسیار شباهت به بدبختان دارد، بلکه او از جمله ایشان است. بعد از آن، نیک بختی او را در می‏یابد. و گاه است که بدبخت در آورده می‏شود در راه نیک‏بختان، به مرتبه‏ای که مردمان می‏گویند که: چه بسیار شباهت دارد به نیک‏بختان، بلکه او از جمله ایشان است. بعد از آن، بدبختی او را دریابد. به درستی که هر که خدا او را نیک بخت نوشته باشد، ختم می‏شود از برای او به نیک بختی و آخر کارش به سعادت منتهی می‏گردد؛ و هر چند که از دنیا باقی نماند از برای او، مگر زمانی اندک که عبارت است از زمان مابین دو بار دوشیدن شتر در یک ساعت. (و در طرف بدبختی نیز چنین است و به جهت وضوح، به قرینه مقابله، حضرت آن را بیان نفرموده است).