الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۳۹۳

علي بن ابراهيم عن محمد بن عيسي عن يونس عن بكار بن كردم عن مفضل بن عمر و عبد المومن الانصاري عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۴۴۳ امام صادق (ع) فرمود: خدای عز و جل فرماید: منم خدائی که شایسته پرستشی جز من نیست آفریننده خوبی و بدی‏ام، خوشا بر آنکه خوبی را به دستش مجری سازم و وای بدان که بدی‏ را به دستش به کار اندازم و وای بر کسی که بگوید: آن چطور است، این چطور است. یونس گفت: یعنی کسی که از راه کنجکاوی بخواهد منکر این موضوع شود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۱۴ امام صادق (ع) فرمود: خدای عز و جل فرماید: منم خدا که معبودی جز من نیست، آفریننده خیر و شرم، خوشا بحال آنکه خیر را بدستش جاری ساختم، وای بر آنکه شر را بدستش جاری ساختم و وای بر آنکه بگوید: چگونه این شد و چگونه آن، یونس گوید: یعنی وای بر کسی که از روی عقل خود آن را منکر شود (و بگوید خدا خالق خیر و شر نیست). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۴۹۱ علی بن ابراهیم، از محمد بن عیسی، از یونس، از بکّار بن کَرْدَم، از مفضّل بن عمر و عبدالمؤمن انصاری، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که آن حضرت فرمود که: «خدای عزّوجلّ فرموده که: منم خدا، که نیست خدایی مگر من، که خالق خیر و شرم. پس خوشا حال کسی که خیر بر دست‏های او جاری سازم، و وای بر کسی که شر بر دست‏های او جاری کنم. و وای بر کسی که می‏گوید: این چگونه می‏شود؟». یونس که از جمله راویان این حدیث است گفته که: یعنی آن‏که این را انکار می‏کند؛ نه آن‏که در آن تفقه و طلب دانش می‏نماید.