الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۴۳۳

محمد بن الحسن عمن ذكره عن محمد بن خالد عن محمد بن سنان عن زيد الشحام قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۴۱ زید شحام گوید: از امام صادق (ع) شنیدم می‏فرمود: به راستی خدای تبارک و تعالی ابراهیم را بنده خود گرفت پیش از آنکه به مقام نبوتش مفتخر سازد و او را به پیغمبری گرفت پیش از آنکه مقام رسالتش بخشد و او را رسول خود ساخت پیش از آنکه خلیل خودش بگیرد و او را خلیل خود گرفت پیش از آنکه او را به مقام امامت برگزیند و چون همه مقامات را برایش فراهم کرد، فرمود (۱۲۴ سوره بقره): «به راستی من تو را برای مردم امام مقرر کردم» فرمود: از بس عنایات خدا در نظر ابراهیم بزرگ آمد «عرض کرد: و از نژاد من؟ خدا در پاسخ فرمود: عهد و فرمان من به ستمکاران نمی‏رسد» فرمود: شخص سفیه امام شخص پرهیز کار و متقی نمی شود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۴۶ امام صادق (ع) میفرمود: خدای تبارک و تعالی ابراهیم را بنده خود گرفت پیش از آنکه پیغمبرش نماید و او را بپیغمبری برگزید پیش از آنکه رسولش کند و رسول خود ساخت پیش از آنکه خلیلش گرداند و خلیلش گرفت پیش از آنکه امامش قرار دهد، پس چون همه این مقامات را برایش گرد آورد فرمود، «همانا من ترا امام مردم قرار دادم» چون این مرتبت در چشم ابراهیم بزرگ جلوه نمود، عرضکرد «از فرزندان من هم» خدا فرمود. «پیمان من بستمکاران نرسد» شخص کم خرد امام شخص پرهیزکار نگردد (و ستمگر از نظر خدا کم خرد است و ممکن نیست که او پیشوای امتی گردد که در میان ایشان مردم پرهیزکار باشد). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۵۵۳ محمد بن حسن، از آن‏که او را ذکر کرده، از محمد بن خالد، از محمد بن سِنان، از زید شحّام روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود که: «خدای تبارک و تعالی ابراهیم را بنده خود گردانید، پیش از آن‏که او را پیغمبر گرداند، و او را پیغمبر گردانید، پیش از آن‏که او را رسول گرداند، و او را رسول گردانید، پیش از آن‏که او را خلیل گرداند، «۱» و او را خلیل خود گردانید، پیش از آن‏که او را امام گرداند. پس چون خدا همه چیز را از برای او جمع فرمود، فرمود که: «إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً»؛ به درستی من تو را از برای مردمان پیشوا می‏گردانم، که همه به تو اقتدا کنند». حضرت فرمود که: «پس به جهت بزرگی امامت و بلندی مرتبه آن در چشم حضرت ابراهیم گفت: «وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ»؛ و بعضی از ذریه مرا نیز امام و پیشوای مردم گردان. خدا فرمود که: عهد من (که امامت است) به ستم‏کاران نمی‏رسد». حضرت فرمود که: «سفیه نادان و ضعیف زبون، امام و پیشوای پرهیزگاران نمی‏باشد». __________________________________________________ (۱). و خُلّت، خالی ساختن دل باشد از غیر خدا، یا مخصوص کردن کسی را به دوستی، و این مرتبه، از رسالت بلندتراست. (مترجم)