الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۴۳۵

علي بن محمد عن سهل بن زياد عن محمد بن الحسين عن اسحاق بن عبد العزيز ابي السفاتج عن جابر عن ابي جعفر ع قال سمعته يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۴۳ جابر گوید: از امام باقر (ع) شنیدم که می‏فرمود: به راستی خدا ابراهیم را به بندگی خود پذیرفت پیش از آنکه او را پیغمبر خود نماید و پیغمبرش گرفت پیش از آنکه رسولش سازد و به رسالتش برگزید پیش از آنکه خلیل خودش گیرد و خلیل خودش نمود پیش از آنکه امام گیردش و چون همه این مقامات را برای او فراهم نمود (و کف خود را برای نمودن جمیع مقامات به هم بست) به او فرمود: ای ابراهیم «به راستی من تو را برای مردم امام ساختم» از بس این مقام به نظر ابراهیم بزرگ آمد «عرض کرد: پروردگارا و از نژاد من هم؟ خدا فرمود: عهد من به ستمکاران نرسد». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۴۷ جابر گوید: شنیدم که امام باقر (ع) میفرمود: همانا خدا ابراهیم را به بندگی به پذیرفت پیش از آنکه بپیغمبری پذیرد و بپیغمبریش پذیرفت پیش از آنکه برسالتش گیرد و برسالتش گرفت پیش از آنکه خلیلش گیرد و خلیلش گرفت پیش از آنکه امامش گیرد و چون این مقامات برایش فراهم نمود- امام پنج انگشت خود را (برای نمودن این پنج مقام) جمع کرد- بابراهیم گفت: ای ابراهیم همانا من ترا امام مردم گردانیدم. از بس این مرتبت در چشم ابراهیم بزرگ آمد، گفت: پروردگارا و از فرزندان من هم؟، خدا فرمود: پیمان من بستمکاران نرسد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۵۵۳ علی بن محمد، از سهل بن زیاد، از محمد بن حسین، از اسحاق بن عبدالعزیز- که ابوالسفاتج است-، از جابر از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که گفت: از آن حضرت شنیدم که می‏فرمود: «به درستی که خدا، ابراهیم را بنده خود گردانید، پیش از آن‏که او را پیغمبر گرداند، و او را پیغمبر گردانید، پیش از آن‏که او را رسول گرداند، و او را رسول گردانید، پیش از آن‏که او را خلیل گرداند، و او را خلیل گردانید، پیش از آن‏که او را امام‏ گرداند. پس چون این مراتب را از برای او جمع نمود، دست او را گرفت (که او را بلند مرتبه ساخت، یا خدا دست خود را نگاه داشت؛ به این‏که صنعت خویش را در باب او کامل گردانید)، به ابراهیم فرمود که: «إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً»؛ «ای ابراهیم، به درستی که من تو را پیشوای مردمان می‏گردانم». پس به جهت بزرگی امامت در چشم ابراهیم، عرض کرد که: «وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی»؛ «ای پروردگار من، و بعضی از ذریه مرا نیز امام گردان». خدا فرمود که: «قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ»؛ عهد من به ستم کاران نمی‏رسد».