حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ فَرْضِ طَاعَةِ الْأَئِمَّةِ ع
کتاب الحجة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن خالد البرقي عن القاسم بن محمد الجوهري عن الحسين بن ابي العلا قال :
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع اَلْأَوْصِيَاءُ طَاعَتُهُمْ مُفْتَرَضَةٌ قَالَ نَعَمْ هُمُ اَلَّذِينَ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ أَطِيعُوا اَللََّهَ وَ أَطِيعُوا اَلرَّسُولَ وَ أُولِي اَلْأَمْرِ مِنْكُمْ وَ هُمُ اَلَّذِينَ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ إِنَّمََا وَلِيُّكُمُ اَللََّهُ وَ رَسُولُهُ وَ اَلَّذِينَ آمَنُوا اَلَّذِينَ يُقِيمُونَ اَلصَّلاََةَ وَ يُؤْتُونَ اَلزَّكََاةَ وَ هُمْ رََاكِعُونَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۸۷
حسین بن ابو العلاء گوید: به امام صادق (ع) گفتم: اطاعت از اوصیاء واجب است؟ گفت: آری همانهایند که خدا عز و جل در باره آنها گفته (۶۳ سوره نساء): «اطاعت کنید از خدا و اطاعت کنید از رسول و اولو الامر خودتان» و همانهایند که خدا عز و جل در بارهشان فرموده است (۹۱ سوره مائده): «همانا ولی و سرپرست شما خدا است و رسولش و آن کسانی که گرویدند: همان کسانی که نماز را برپا دارند و زکاة را بدهند در حالی که رکوع میکنند».
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۶۹
حسین بن ابی العلاء گوید بامام صادق (ع) عرضکردم، اوصیاء پیغمبر اطاعتشان واجبست؟
فرمود: بلی، ایشانند که خدای عز و جل در باره آنها فرموده (۶۳ سوره ۴) «و اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید پیغمبر و صاحبان امر از خودتان را» و ایشانند که خدا در باره آنها فرموده (۹۱ سوره ۵) «ولی شما خداست و رسولش و کسانی که ایمان آورده و نماز میگذارند و در حال رکوع صدقه میدهند» (بحدیث هفتم همین باب مراجعه شود).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۵۹۷
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن خالد برقی، از قاسم بن محمد جوهری، از حسین بن ابی العلاء روایت کرده است که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: اوصیا، اطاعت ایشان بر مردم از جانب خدا واجب است؟
فرمود: «آری، ایشان، آنانند که خدای عزّوجلّ فرموده است که: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ» «۱» و ایشان، آنانند که خدای عزّوجلّ فرموده: «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ» «۲» (و ترجمه صدر آیه
__________________________________________________
(۱). نساء، ۵۹.
(۲). مائده، ۵۵.
در باب نوادر باب جوامع توحید گذشت و ترجمه تتمه آن این است که:) همانا ولی شما، خدا و رسول اوست و کسانی [که] ایمان آوردهاند؛ آنان که متصفاند به اینکه به پا میدارند نماز را (با شرایط و ارکان)، و میدهند زکات را و حال آنکه ایشان رکوع کنندگانند».
(و عطا فرمودن امیر المؤمنین انگشتر خویش را به سائل در حال رکوع، و نزول این آیه در شأن او در میان عامه و خاصه، مشهور و در کتب حدیث و تفاسیر فریقین مدون و مسطور است، و نسبت آن به سائر ائمه، یا بر سبیل مجاز است؛ چه، هر گاه فعلی از بعضی از قومی سر زند، جایز است که آن را نسبت به همه آن قوم دهند، و مدار کلام خدا، بلکه لغت عرب، اکثر اوقات بر این است. یا این نسبت به طریق حقیقت است، به اعتبار وقوع این فعل از هر یک از ایشان. و در روایتی دیدم که هر یک از حضرات، در رکوع انگشتر خویش را به سائل دادند و آن سائل، فرشته بود که خدا او را فرستاده بود. و حدیث حله، میآید).