الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۴۹۲

علي بن ابراهيم عن محمد بن عيسي عن يونس بن عبد الرحمن عن حماد عن عبد الاعلي قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۸۷ عبد الأعلی گوید: از امام صادق (ع) شنیدم می‏فرمود: سمع و طاعت (یعنی) شنیدن و فرمان بردن درهای خیر و خوشی باشند آنکه بشنود و فرمان برد حجت و مسئولیتی بر او نیست و آنکه بشنود و نافرمانی کند حجت و دفاعی از خود ندارد، امام مسلمانان در روز قیامت که خدای عز و جل را ملاقات کند حجت او تمام است و از خود دفاع کند، سپس فرمود: خدا تبارک و تعالی‏ می‏فرماید: «روزی که هر مردمی را با امام خود می‏خوانیم» (۷۴ سوره اسراء). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۶۹ عبد الاعلی گوید: شنیدم امام صادق (ع) میفرمود: شنیدن و اطاعت نمودن از درهای خیر است، بر کسی که بشنود و فرمانبرد حجتی نیست، و آنکه بشنود و نافرمانی کند حجت و عذری ندارد و امام مسلمین در روزی که خدای عز و جل را ملاقات کند حجت و احتجاجش تمامست (زیرا او امام بحق است و در تبلیغ هم کوتاهی نکرده است) سپس فرمود: خدای تبارک و تعالی میفرماید: (۷۴ سوره ۱۷) «روزی که هر مردمی را با [ا] مامشان میخوانیم» (یعنی روز قیامت مثلا گوئیم: شیعیان امام صادق! شیعیان ابو حنیفه! شیعیان مالک!) محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۵۹۹ علی بن ابراهیم، از محمد بن عیسی، از یونس بن عبدالرحمان، از حمّاد، از عبدالأعلی روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «شنیدن و فرمان بردن، درهای خیر و خوبی است. آن‏که بشنود و فرمان برد، بر او حجتی نیست، و آن‏که بشنود و فرمان نبرد، او را حجتی نیست. و امام و پیشوای مسلمانان، حجت و حجت آوردن او تمام است در روزی که خدای عزّوجلّ را ملاقات نماید». بعد از آن فرمود که: «خدای تبارک و تعالی می‏فرماید: «یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ» «۱»، یعنی: یاد کن روزی را که می‏خوانیم هر گروهی از مردمان را به پیشوای ایشان که در مذهب پیروی او نموده باشند» (چنانکه می‏گویند: ای شیعیان علی علیه السلام، بیایید. ای سنیان، ای حنفیان، ای شافعیان، بیایید و امثال اینها. یا ظاهر گروهی را با امام ایشان می‏خوانیم و همه را در موقف حساب در می‏آوریم) __________________________________________________ (۱). اسرا، ۷۱.