حدیث در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابٌ فِي أَنَّ الْأَئِمَّةَ شُهَدَاءُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى خَلْقِه
کتاب الحجة
سند
و بهذا الاسناد عن معلي بن محمد عن الحسن بن علي عن احمد بن عمر الحلال قال :
سَأَلْتُ أَبَا اَلْحَسَنِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَ فَمَنْ كََانَ عَلىََ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شََاهِدٌ مِنْهُ فَقَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلشَّاهِدُ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص وَ رَسُولُ اَللَّهِ ص عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۹۱
احمد بن عمر حلال گوید: از ابو الحسن (ع) از تفسیر قول خدا عز و جل (۲۱ سوره هود): «آیا پس کسی که بَیّنه از پروردگار خود دارد و گواهی از وی در دنبال او است» پرسیدم، فرمود: مقصود از گواه امیر المؤمنین (ع) است که گواه و مصدق رسول خدا بود و رسول خدا (ص) بود که بَیّنه و معجزه از پروردگارش داشت.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۷۰
حلال گوید از حضرت ابو الحسن (ع) در باره قول خدای عز و جل (۲۱ سوره ۱۱) «آیا کسی که از پروردگار خود دلیل دارد و گواهی از خودش در پی اوست» پرسیدم. فرمود امیر المؤمنین (ع) گواه در پی رسول خدا (ص) است و رسول خدا (ص) از پروردگار خود دلیل دارد (و آن قرآنست).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۶۰۳
به همین اسناد، از مُعلّی بن محمد، از حسن بن علی، از احمد بن عمر حلّال روایت است که گفت: امام موسی کاظم علیه السلام را سؤال کردم از معنی قول خدای عزّوجل: «أَ فَمَنْ کانَ عَلی بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ یَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ» «۲». حضرت فرمود که: «امیر المؤمنین علیه السلام، شاهد و گواه بر رسول خداست، و رسول خدا صلی الله علیه و آله بر برهانی روشن از جانب پروردگار خویش قرار و استقرار دارد». و ترجمه آیه این است که: «آیا پس آن کسی که بر برهانی روشن باشد از جانب پروردگار خویش (که معجزه است) و در پهلو در آید او را گواهی از خدا (که به صحتش گواهی دهد)، برابر است با آن کس که چنین نیست». __________________________________________________
(۲). هود، ۱۷.