الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۵۱۰

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن علي بن مرداس قال حدثنا صفوان بن يحيي و الحسن بن محبوب عن ابي ايوب عن ابي خالد الكابلي قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۰۳ ابی خالد کابلی گوید: از امام باقر (ع) از تفسیر قول خدای عز و جل (۸ سوره تغابن): «بگروید به خدا و رسولش و نوری که ما فرو فرستادیم» پرسیدم، فرمود: ای ابو خالد، مقصود از نور- بخدا- نور ائمه از خاندان محمد است (ع) تا روز قیامت، هم ایشانند به خدا نور خدا که فرو فرستاده و هم آنانند به خدا نور خدا در آسمان و زمین، به خدا ای ابا خالد نور امام در دل مؤمنان از پرتو خورشید تابان در روز روشن‏تر است، به خدا آنها دل مؤمنان را نورانی کنند و خدا عز و جل نورشان را از هر که خواهد محجوب دارد تا دلشان تاریک گردد، به خدا ای ابا خالد بنده‏ای ما را دوست ندارد و پیروی نکند تا خدا دلش را پاک کند و خدا دل بنده‏ای را پاک نکند تا تسلیم ما شود و با ما در سازش و صفا باشد و چون نسبت به ما در صلح و صفا باشد، خدا او را در سختی حساب سالم دارد و از فزع بزرگ روز قیامت آسوده‏اش کند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۷۶ ابو خالد کابلی گوید از امام باقر (ع) پرسیدم تفسیر قول خدای عز و جل را (۸ سوره ۶۴) «بخدا و رسولش و نوری که فرستاده‏ایم ایمان آورید» فرمود: ای ابا خالد بخدا سوگند که مقصود از نور ائمه از آل محمد (ص) باشند تا روز قیامت، بخدا که ایشانند همان نور خدا که فرو فرستاده، بخدا که ایشانند نور خدا در آسمانها و زمین، بخدا ای ابا خالد، نور امام در دل مؤمنین از نور خورشید تابان در روز، روشن‏تر است، بخدا که ائمه دلهای مؤمنین را منور سازند و خدا از هر کس خواهد نور ایشان را پنهان دارد، پس دل آنها تاریک گردد، بخدا ای ابا خالد بنده‏ای ما را دوست ندارد و از ما پیروی نکند تا اینکه خدا قلبش را پاکیزه کرده باشد و خدا قلب بنده‏ای را پاکیزه نکند تا اینکه با ما خالص شده باشد و آشتی کرده باشد (یک رنگ شده باشد و سازگار) و چون با ما سازش کرد خدا از حساب سخت‏ نگاهش دارد و از هراس بزرگ روز قیامت ایمنش سازد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۶۱۵ حسین بن محمد، از مُعلّی بن محمد، از علی بن مِرداس روایت کرده است که گفت: حدیث کردند ما را صفوان بن یحیی و حسن بن محبوب، از ابو ایّوب، از ابو خالد کابلی که گفت: سؤال کردم از امام محمد باقر علیه السلام از قول خدای عزّوجلّ: «فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِی أَنْزَلْنا» «۲»، یعنی: «پس ایمان آورید و بگروید به خدا و فرستاده او (که محمد است) و آن، نور و روشنی که فرو فرستادیم». حضرت فرمود که: «ای ابو خالد، به خدا سوگند که این، نور امامان از اولاد محمداند صلی الله علیه و آله تا روز قیامت. و به خدا سوگند، که ایشان، نور خدایند که آن را فرو فرستاده. و به خدا سوگند، که ایشان نور خدایند در آسمان‏ها و زمین. ای ابو خالد، به خدا سوگند، هر آینه نور امام در دل‏های مؤمنان روشن‏تر است از آفتاب روشنی‏بخش درخشان در روز. و به خدا سوگند، که ایشان دل‏های مؤمنان را روشن می‏سازند و خدای عزّوجلّ نور ایشان را می‏پوشد از هر که می‏خواهد، پس دل‏های ایشان تاریک می‏شود. ای ابو خالد، به خدا سوگند که هیچ بنده‏ای ما را دوست ندارد و با ما موالات نورزد، تا خدا دل او را پاک و پاکیزه گرداند از عقاید فاسده و خدا دل بنده را پاک نمی‏گرداند تا تسلیم کند از برای ما و منقاد ما باشد در همه حال و در همه چیز و با ما در مقام آشتی باشد. پس چون با ما در مقام آشتی باشد و در مقام جنگ و نزاع نباشد، خدا او را از حساب سخت سالم بدارد و ایمن گرداند او را از ترس بزرگ‏تر روز قیامت تا به بزرگ و کوچک آنچه رسد». __________________________________________________ (۲). تغابن، ۸.