کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۷۱
امام باقر (ع) فرمود: چون این آیه نازل شد (۷۱ سوره اسراء): «روزی که بخوانیم هر مردمی را به امام آنها» مسلمانان گفتند:
یا رسول اللَّه مگر شما امام همه مردم نیستید؟ گوید: رسول خدا (ص) فرمود: من از طرف خدا بر همه مردم رسولم و بعد از من محققاً امامانی از خاندانم از طرف خدا به مردم گماشته میشوند، آنها در میان مردم قیام میکنند و مردم آنها را تکذیب مینمایند و ائمه کفر و ضلالت و پیروانشان به آنها ستم میکنند، هر که بدانها گرود و پیروی آنها کند و آنها را تصدیق نماید او از من است و همراه من است و محققاً مرا ملاقات خواهد کرد، هلا هر که بر آنان ستم کند و آنها را تکذیب کند از من نیست و همراه من نیست و من از او بیزارم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۱۳
امام باقر علیه السلام فرمود: چون آیه (۷۱- سوره ۱۷) «روزی که هر دسته از مردم را بامامشان خوانیم» نازل شد، مسلمین عرضکردند: ای فرستاده خدا! مگر شما امام همه مردم نیستید؟ پیغمبر فرمود: من از جانب خدا بسوی همه مردم فرستاده شدهام ولی بعد از من امامانی از خاندانم بر مردم منصوب شوند، ایشان در میان مردم قیام کنند و مردم آنها را تکذیب کنند و امامان کفر و گمراهی و پیروانشان برایشان ستم کنند، هر که آنها را دوست دارد و از آنها پیروی کند و تصدیقشان نماید، از من است و با من است و مرا ملاقات خواهد کرد و آگاه باشید کسی که بایشان ستم کند و تکذیبشان نماید، از من نیست و با من نیست و من از او بیزارم.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۷۰۱
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از عبداللَّه بن غالب، از جابر، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که گفت: آن حضرت فرمود که: «چون این آیه نازل شد: «یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ» «۱»، مسلمانان گفتهاند که: یا رسول اللَّه، آیا تو امام و پیشوای همه مردمان نیستی؟ رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: منم رسول خدا به سوی همه مردمان، ولیکن زود باشد که بعد از من، امامانی چند از اهل بیت من باشند، که از جانب خدا بر مردم گماشته باشند. پس ایشان را تکذیب کنند و پیشوایان کفر و ضلالت و پیروان ایشان بر ایشان ستم کنند. پس هر که ایشان را دوست دارد، و پیروی و تصدیق نماید، ایشان را از من و با من است، و زود باشد که مرا ملاقات کند. و بدانید که هر که بر ایشان ستم کند، و تکذیب کند ایشان را، از من نیست و با من نخواهد بود و من از او بیزارم». __________________________________________________
(۱). اسرا، ۷۱.