حدیث امام جعفر صادق (ع) درباره عذاب و شکنجه در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ عَرْضِ الْأَعْمَالِ عَلَى النَّبِيِّ ص وَ الْأَئِمَّةِ ع
کتاب الحجة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن الحسين بن سعيد عن القاسم بن محمد عن علي بن ابي حمزه عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال :
تُعْرَضُ اَلْأَعْمَالُ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص أَعْمَالُ اَلْعِبَادِ كُلَّ صَبَاحٍ أَبْرَارُهَا وَ فُجَّارُهَا فَاحْذَرُوهَا وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى اِعْمَلُوا فَسَيَرَى اَللََّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ سَكَتَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۸۱
امام صادق (ع) فرمود: عرضه میشود همه اعمال بر رسول خدا (ص) یعنی اعمال بندگان خدا در هر بامدادی چه بر باشند و چه فاجر از کردارها بر حذر باشید و آن معنی قول خدای تعالی است (۱۰۵ سوره توبه): «بکار باشید که محققاً میبیند خدا کردار شما را و هم رسولش» و امام در این جا دم بست و دنبال آیه را نخواند (یعنی کلمه" وَ الْمُؤْمِنُونَ" که مقصود ائمه است بر زبان نیاورد از راه تقیه یا از بابت اینکه مطلب نیاز به تصریح ندارد).
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۱۸
ابو بصیر گوید امام صادق علیه السلام فرمود: در هر بامداد کردار بندگان نیکوکار و فاسق بر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله عرضه میشود، پس بر حذر باشید (از کردار ناشایست) و همین است معنی قول خدای تعالی (۱۰۵- سوره ۹) «در عمل کوشید که خدا و رسولش کردار شما را میبینند» و ساکت شد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۷۰۹
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از حسین بن سعید، از قاسم بن محمد، از علی بن ابی حمزه، از ابوبصیر از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که آن حضرت فرمود که: «جمیع اعمال بر رسول خدا صلی الله علیه و آله عرض میشود و در هر بامداد، اعمال بندگان به آن حضرت عرض میشود؛ خواه آن اعمال نیکوییها و طاعات باشد، و خواه بدیها و معاصی (و میتواند که معنی این باشد که: خواه آن بندگان نیکوکار باشند و خواه نابکار). پس، از اعمال زشت حذر کنید. و همین معنی فرموده خدای عزّوجلّ است که: «اعْمَلُوا فَسَیَرَی اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَ رَسُولُهُ» «۱»، یعنی: عمل کنید ای تائبان، یا هر کار که خواهید بکنید ای بندگان، پس زود باشد که خدا و رسول او، کار شما را ببینند». و حضرت ساکت شد (و مؤمنان را که مراد از آن، ائمّه علیهم السلام است، ذکر نفرمود؛ به جهت مصلحتی، که ظاهر این است که تقیّه باشد). __________________________________________________
(۱). توبه، ۱۰۵.
راویان
محمد بن يحيياحمد بن محمدالحسين بن سعيدالقاسم بن محمدعلي بن ابي حمزهابي بصيرابي عبد اللهامام جعفر صادق عليه السلام