الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۶۸۷

محمد بن يحيي عن احمد بن ابي زاهر عن علي بن اسماعيل عن صفوان بن يحيي عن عاصم بن حميد عن ابي اسحاق النحوي قال دخلت علي ابي عبد الله ع فسمعته يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۳۲۱ ابی اسحاق نحوی گوید: خدمت امام صادق (ع) بودم شنیدم می‏فرمود: به راستی خدا عز و جل پیغمبرش را به دوستی خود پرورید و فرمود (۴ سوره قلم): «و به راستی که تو دارای خلق عظیمی» سپس امر را بدو واگذارد و فرمود (۷ سوره حشر): «آنچه را رسول (ص) به شما داد بگیرید و آنچه را بر شما غدقن کرد وانهید» و باز خدا فرمود (۸۰ سوره نساء): «هر که از رسول خدا فرمان برد از خدا فرمان برده است» گوید: سپس امام (ع) فرمود که: پیغمبر خدا کار را به علی (ع) واگذارد و او را امین دانست، شما شیعه این حقیقت را قبول کردید و مردم دیگر منکر شدند، به خدا ما دوست داریم که به همراه ما سخن گوئید و به همراه ما خموشی گیرید و ما میان شما و خدا عز و جل واسطه‏ایم و هم مسئول، خدا برای احدی در مخالفت امر ما خیری مقرر نکرده است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲ ابو اسحاق نحوی گوید: بر امام صادق علیه السلام وارد شدم و شنیدم میفرمود: خدای عز و جل پیغمبرش را بمحبت خود تربیت کرد و سپس فرمود: «تو دارای خلق عظیمی هستی ۴ سوره ۶۸» و آنگاه باو واگذار کرد و فرمود «هر چه را پیغمبر برای شما آورد بگیرید؛ و از هر چه منعتان کند باز ایستید- ۷ سوره ۵۹» و باز فرمود: «هر کس از رسول خدا اطاعت کند، خدا را اطاعت کرده است- ۸۰ سوره ۴-» سپس امام فرمود: پیغمبر خدا کار را بعلی واگذار کرد و او را امین شمرد، شما (شیعیان) تسلیم شدید و آن مردم (اهل سنت) انکار کردند، بخدا ما شما را دوست داریم که هر گاه بگوئیم بگوئید، و هر گاه سکوت کنیم، سکوت کنید، و ما واسطه میان شما و خدای عز و جل هستیم، خدا برای هیچ کس در مخالفت امر ما خیری قرار نداده است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۸۳۹ محمد بن یحیی، از احمد بن ابی زاهر، از علی بن اسماعیل، از صفوان بن یحیی، از عاصم بن حُمید، از ابواسحاق نحوی روایت کرده است که گفت: بر امام جعفر صادق علیه السلام داخل شدم، پس شنیدم از آن حضرت که می‏فرمود: «به درستی که خدای عزّوجلّ پیغمبر خویش را ادب کرد، و آنچه را که داعی بود به مَحامد از اعمال صالحه و اخلاق فاضله، به آن حضرت تعلیم فرمود؛ در حالتی که بر دوستی آن حضرت صلی الله علیه و آله قائم بود (یا آن حضرت بر دوستی آن جناب- تقدّس و تعالی- قرار و استقرار داشت). پس فرمود: «وَ إِنَّکَ لَعَلی‏ خُلُقٍ عَظِیمٍ» «۲»، یعنی: «و به درستی که تو هر آینه بر خو و عادت بزرگی استقرار داری» (که کسی غیر تو بر آن نیست). بعد از آن، به وی تفویض نمود، پس آن جناب- عزّوجلّ- فرمود: «وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا» «۳» (و آیه در باب اختلاف حدیث مذکور شد) و نیز خدای عزّوجلّ فرموده: «مَنْ یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ» «۴»» بعد از آن، حضرت صادق علیه السلام‏ __________________________________________________ (۲). قلم، ۴. (۳). حشر، ۷. (۴). نساء، ۸۰. فرمود: «و به درستی که پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله، به علی علیه السلام تفویض نمود، و او را امین داشت. پس شما را تسلیم کردید و قبول نمودید و مردم دانسته انکار کردند. پس به خدا سوگند که شما را دوست می‏داریم که بگویید، چون ما بگوییم، و این‏که ساکت شوید، چون ما ساکت شویم (و ممکن است که معنی این باشد که: ما شما را دوست می‏داریم، اگر چنین باشید که در سخن گفتن و نگفتن پیرو ما باشید). و ما واسطه‏ایم در ما بین شما و خدای عزّوجلّ و خدا از برای هیچ‏کس خوبی را در مخالفت امر ما قرار نداده». چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد، از ابن ابی نجران، از عاصم بن حُمید، از ابو اسحاق که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام که می‏فرمود. بعد از آن مثل حدیث سابق را ذکر کرده است.