الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۷۱۵

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْعَقْلِ وَ الْجَهْل‏ بَابُ الرُّوحِ الَّتِي يُسَدِّدُ اللَّهُ بِهَا الْأَئِمَّةَ ع‏

کتاب العقل و الجهل · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
علي عن ابيه عن ابن ابي عمير عن ابي ايوب الخزاز عن ابي بصير قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

يَسْئَلُونَكَ عَنِ‏ اَلرُّوحِ‏ قُلِ‏ اَلرُّوحُ‏ مِنْ أَمْرِ رَبِّي‏ قَالَ خَلْقٌ أَعْظَمُ مِنْ‏ جَبْرَئِيلَ‏ وَ مِيكَائِيلَ‏ لَمْ يَكُنْ مَعَ أَحَدٍ مِمَّنْ مَضَى غَيْرِ مُحَمَّدٍ ص‏ وَ هُوَ مَعَ‏ اَلْأَئِمَّةِ يُسَدِّدُهُمْ وَ لَيْسَ كُلُّ مَا طُلِبَ وُجِدَ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۳۴۹ ابو بصیر گوید: از آن حضرت شنیدم می‏فرمود: در «وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّی» که روح خلقی است بزرگتر از جبرئیل و میکائیل، با هیچ کس از گذشتگان نبوده تنها با محمد (ص) بوده و او با ائمه است، آنها را حفظ می‏کند و رهنمائی می‏نماید و نیست که هر چه را جویند یابند (یعنی این مقام خدا داده است و با کسب و کوشش به دست کسی نیاید). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۱۸ ابو بصیر گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام در باره یَسْئَلُونَکَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّی میفرمود: مخلوقی است بزرگتر از جبرئیل و میکائیل که همراه هیچ یک از پیغمبران گذشته جز محمد صلّی اللَّه علیه و آله نبوده است، و آن همراه ائمه میباشد و ایشان را رهبری میکند، چنان نیست که‏ هر چه طلب شود، بدست آید (پس همراهی این روح با پیغمبر و امامان فضلی است از خدای تعالی که بهر کس خواهد عطا کند، و با طلب و کوشش بدست نیاید). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۸۶۵ علی، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از ابو ایّوب خزّاز، از ابوبصیر روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که این آیه را می‏خواند: «یَسْئَلُونَکَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّی» و فرمود که: «روح، خلقی است بزرگ‏تر از جبرئیل و میکائیل، و با هیچ‏یک از کسانی که در گذشته‏اند، نبوده غیر از محمد صلی الله علیه و آله و آن روح، با ائمّه است که ایشان را تسدید می‏کند و راست و درست می‏دارد، و هر چه طلب می‏شود، چنان نیست که یافت شود» (و مراد حضرت این است که: این روح که با محمد بوده و با ما هست، چنان نیست که نبودنش با غیر ما، به جهت طلب نکردن آن باشد، بلکه غیر از ما کسی قابلیّت آن را ندارد).

راویان