→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۷۷۴

حدیث در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة‏ بَابُ الْإِشَارَةِ وَ النَّصِّ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع‏

کتاب الحجة · روایت شده از امام حسن مجتبى عليه السلام

سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن بكر بن صالح قال الكليني و عده من اصحابنا عن ابن زياد عن محمد بن سليمان الديلمي عن هارون بن الجهم عن محمد بن مسلم قال سمعت ابا جعفر ع يقول :

لَمَّا حَضَرَ اَلْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ ع‏ اَلْوَفَاةُ قَالَ‏ لِلْحُسَيْنِ ع‏ يَا أَخِي إِنِّي أُوصِيكَ بِوَصِيَّةٍ فَاحْفَظْهَا إِذَا أَنَا مِتُّ فَهَيِّئْنِي ثُمَّ وَجِّهْنِي إِلَى‏ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ لِأُحْدِثَ بِهِ عَهْداً ثُمَّ اِصْرِفْنِي إِلَى‏ أُمِّي ع‏ ثُمَّ رُدَّنِي فَادْفِنِّي‏ بِالْبَقِيعِ‏ وَ اِعْلَمْ أَنَّهُ سَيُصِيبُنِي مِنْ‏ عَائِشَةَ مَا يَعْلَمُ اَللَّهُ وَ اَلنَّاسُ صَنِيعُهَا وَ عَدَاوَتُهَا لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ‏ وَ عَدَاوَتُهَا لَنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ‏ فَلَمَّا قُبِضَ‏ اَلْحَسَنُ ع‏ وَ وُضِعَ عَلَى اَلسَّرِيرِ ثُمَّ اِنْطَلَقُوا بِهِ إِلَى مُصَلَّى‏ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ اَلَّذِي كَانَ يُصَلِّي فِيهِ عَلَى اَلْجَنَائِزِ فَصَلَّى عَلَيْهِ‏ اَلْحُسَيْنُ ع‏ وَ حُمِلَ وَ أُدْخِلَ إِلَى‏ اَلْمَسْجِدِ فَلَمَّا أُوقِفَ عَلَى‏ قَبْرِ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ ذَهَبَ‏ ذُو اَلْعُوَيْنَيْنِ‏ إِلَى‏ عَائِشَةَ فَقَالَ لَهَا إِنَّهُمْ قَدْ أَقْبَلُوا بِالْحَسَنِ‏ لِيَدْفِنُوا مَعَ‏ اَلنَّبِيِّ ص‏ فَخَرَجَتْ مُبَادِرَةً عَلَى بَغْلٍ بِسَرْجٍ فَكَانَتْ أَوَّلَ اِمْرَأَةٍ رَكِبَتْ فِي‏ اَلْإِسْلاَمِ‏ سَرْجاً فَقَالَتْ نَحُّوا اِبْنَكُمْ عَنْ بَيْتِي فَإِنَّهُ لاَ يُدْفَنُ فِي بَيْتِي وَ يُهْتَكُ عَلَى‏ رَسُولِ اَللَّهِ‏ حِجَابُهُ فَقَالَ لَهَا اَلْحُسَيْنُ ع‏ قَدِيماً هَتَكْتِ أَنْتِ وَ أَبُوكِ حِجَابَ‏ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ وَ أَدْخَلْتِ عَلَيْهِ بَيْتَهُ مَنْ لاَ يُحِبُّ قُرْبَهُ وَ إِنَّ اَللَّهَ سَائِلُكِ عَنْ ذَلِكِ يَا عَائِشَةُ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۴۳۷ محمد بن مسلم گوید: از امام باقر (ع) شنیدم می‏فرمود: چون مرگ حسن بن علی (ع) فرا رسید، به حسین (ع) فرمود: برادر جانم، با تو وصیتی دارم آن را حفظ کن، چون من مُردَم مرا آماده ساز (غسل بده و کفن کن و حنوط بپاش) سپس مرا سر قبر رسول خدا (ص) بر، تا با او تجدید عهد کنم و مرا به قبر مادرم بر گردان و از آنجا به قبرستان بقیع ببر و در آنجا به خاک سپار و بدان که از عایشه به من مصیبت رسد که خدا می‏داند، و مردم او را آلت دست کنند (مقصود بنی امیه است) و دشمنی او با خدا و رسول خدا و ما خانواده هم او را وادارد. چون امام حسن (ع) جان داد او را در تخته تابوت نهادند و سپس به محلی که رسول خدا (ص) بر جنازه‏ها نماز می‏خواند بردند و حسین (ع) بر او نماز خواند و او را وارد مسجد کردند و چون بر سر قبر پیغمبر (ص) نگهداشتند جاسوسی به عایشه خبر داد که بنی هاشم جنازه حسن را آوردند تا در حجره مدفن پیغمبر (ص) به خاک‏ سپارند و او شتابانه سوار بر استری آمد- و او اول زنی بود که در اسلام بر روی زین سوار شد- و فریاد زد: فرزند خود را از خانه من دور کنید که در آن به خاک نرود و حجاب رسول خدا (ص) به واسطه او دریده نگردد، امام حسین (ع) فرمود: از روز نخست تو و پدرت حجاب او را دریدید و کسی را به خانه او دفن کردید که دوست نداشت نزدیک او باشد (مقصود، ابی بکر است) و به راستی ای عایشه خدا از تو باز خواست کند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۶۹ محمد بن مسلم گوید: شنیدم امام باقر علیه السلام می‏فرمود: چون وفات حسن بن علی علیهما السلام نزدیک‏ شد، بحسین علیه السلام فرمود: برادرم! بتو وصیتی می‏کنم، آن را حفظ کن، چون من مردم، جنازه‏ام را (با غسل و کفن و حنوط) آماده دفن کن، سپس مرا بر سر قبر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله ببر تا با او تجدید عهد کنم، آنگاه مرا بطرف قبر مادرم علیها السلام برگردان، سپس مرا در بقیع دفن کن. و بدان که از عایشه بمن مصیبتی رسد و منشأش آنست که خدا و مردم زشتکاری و دشمنی او را با خدا و پیغمبر و ما خانواده می‏دانند. چون امام حسن علیه السلام وفات یافت [و] در همان جا روی تابوتش گذاشتند، او را بمحل مصلای پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله که بر جنازه‏ها نماز می‏خواند بردند، امام حسین علیه السلام بر جنازه نماز خواند و سپس برداشتند و بمسجد بردند، چون بر سر قبر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله نگاهداشتند، جاسوسی نزد عایشه رفت و گفت: بنی هاشم جنازه حسن را آورده‏اند تا نزد پیغمبر دفن کنند، او روی استری زین کرده‏ئی نشست و بشتاب بیرون شد- و او نخستین زنی بود که در اسلام برزین نشست- آمد و گفت فرزند خود را از خانه من بیرون برید، او نباید در خانه من دفن شود و حجاب رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله دریده شود، امام حسین علیه السلام باو فرمود: تو و پدرت در سابق حجاب رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله را پاره کردید و در خانه او کسی را در آوردی که دوست نداشت نزدیک او باشد (مقصود ابو بکر و عمر است) ای عایشه خدا از این کارت از تو بازخواست می‏کند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۵۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از بکر بن صالح روایت کرده؛ و کلینی رضی الله عنه می‏گوید: و چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از ابن زیاد، از محمد بن سلیمان دیلمی، از هارون بن جَهم، از محمد بن مسلم که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام که می‏فرمود: «چون حضرت حسن بن علی علیه السلام را هنگام وفات رسید، به حضرت امام حسین علیه السلام فرمود که: ای برادر من، تو را یک وصیّت می‏کنم، پس آن را حفظ کن. چون من بمیرم، مرا مهیّا ساز (یعنی: غسل ده و کفن و حنوط کن) بعد از آن مرا ببر به نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله تا آن‏که با آن حضرت عهد را تازه کنم. پس مرا برگردان به سوی مادرم، بعد از آن، مرا برگردان و در قبرستان بقیع دفن کن. و بدان که زود باشد که از عائشه به من رسد آنچه خدا و خلق زشتی کردار او (و بنابر بعضی از نسخ، دشمنی او) را بدانند، و بدانند که با خدا و رسول او، عداوت دارد و با ما اهل بیت دشمنی دارد. و چون قبض روح مطهّر آن حضرت شد، او را بر روی تختی گذاشتند و بردند به مصلّای رسول خدا صلی الله علیه و آله، که آن حضرت در آنجا بر مردگان نماز می‏کرد، پس حضرت امام حسین علیه السلام بر او نماز کرد، و جنازه را برداشتند، و داخل مسجد رسول صلی الله علیه و آله کردند، و چون آن حضرت را محاذی قبر رسول خدا صلی الله علیه و آله باز داشتند، جاسوسی به نزد عائشه رفت (و بعضی گفته‏اند که مروان بن حکم- علیهما اللّعنة- بود) پس به او گفت که: اینها حسن را آورده‏اند برای آن‏که‏ او را با رسول خدا صلی الله علیه و آله دفن کنند. عائشه بیرون آمد در حالتی که بر یاوران خود پیشی گرفته بود، و بر استر زین‏داری سوار بود. و اوّل زنی که در اسلام بر زین سوار شد او بود. پس گفت که: پسر خویش را از خانه من دور کنید؛ زیرا که جائز نیست که در خانه من دفن شود، و پرده حرمت رسول خدا صلی الله علیه و آله دریده شود. حضرت امام حسین علیه السلام به عائشه فرمود که: در چندین سال پیش از این، تو و پدرت پرده رسول خدا صلی الله علیه و آله را دریدید و هتک حرمت او کردید. و تو ای عائشه، داخل گردانیدی در خانه رسول، کسی را که آن حضرت نزدیکی او را دوست نمی‏داشت. به درستی که خدای تعالی تو را ای عائشه از این سؤال خواهد کرد».

راویان