الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۸۳

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد و علي بن محمد عن صالح بن ابي حماد جميعا عن الوشا عن احمد بن عايذ عن ابي خديجه عن معلي بن خنيس عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۰۳ از امام صادق (ع) که مردی نزد رسول خدا (ص) آمد و گفت: یا رسول اللَّه! مرا تعلیم ده، فرمود: برو و خشم مکن، آن مرد گفت: همین مرا بس است، رفت به خاندان خود و به ناگاه تیره و تبارش جنگی برپا بود، همه صف بسته و سلاح جنگ برداشته‏ بودند و چون چنین دید، سلاح جنگ خود را برداشت و سپس با آنها در صف ایستاد و به یاد گفته رسول خدا (ص) افتاد که خشم مکن و سلاح را به دور انداخت و رفت نزد آن مردی که دشمن تیره و تبارش بودند و گفت: ای حضرات! هر چه زخم و کشتار و زدن بی‏اثر بر شماها وارد شده، به عهده من باشد و از مال خودم غرامت می‏دهم، من همه را برای شما پرداخت می‏کنم، آن مردم هم در پاسخ گفتند: هر چه از این بابت باشد، از آن شما باشد، ما خودمان سزاوارتریم که آنها را تلافی کنیم، فرمود: آن مردم با هم صلح و سازش کردند و خشم از میان رفت. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۱۴ امام صادق علیه السّلام فرمود: مردی به پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله عرضکرد: یا رسول اللَّه! مرا تعلیم ده، فرمود: برو و غضب مکن، آن مرد گفت: همین مرا بس است و بجانب قبیله خود رفت، ناگاه در میان قومش جنگی بپا شد، و اسلحه پوشیده در برابر یک دیگر صف کشیدند، آن مرد هم چون چنان دید، اسلحه پوشید و بصف ایستاد، آنگاه سخن پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله را بیاد آورد که باو فرمود: «غضب مکن» سپس اسلحه را کنار گذاشت، و نزد مردمی که دشمن قومش بودند آمد و گفت: ای مردم هر جراحت و قتل و زدن بی‏نشانه‏ئی که در افراد شما باشد بعهده من و من خونبهای آن را بشما میپردازم (امام زخم نشانه‏دار را از زننده‏اش بگیرید) آن مردم گفتند، هر چه چنین باشد بنفع شما و ما از شما بپرداخت این جریمه سزاوارتریم، سپس با یک دیگر صلح کردند و آن کینه از میان برفت. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۲۵ حسین بن محمد روایت کرده است، از معلّی بن محمد و علی بن محمد، از صالح بن ابی حمّاد و هر دو، از وشّاء، از احمد بن عائذ، از ابو خدیجه، از معلّی بن خنیس، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «مردی به خدمت پیغمبر صلی الله علیه و آله عرض کرد که: یا رسول اللَّه!مرا تعلیم کن و آن‏چه باید به من بیاموز. فرمود: برو و خشم مگیر. آن مرد گفت که: به این اکتفا نمودم. و به جانب اهل خویش برگشت، ناگاه دید که در میان قومش جنگ واقع است و با قومی دیگر دعوی دارند، و صفّ‏ها ایستاده‏اند و سلاح و آلت کارزار پوشیده‏اند. چون چنان دید، او نیز سلاح خود را پوشید و با ایشان ایستاد. بعد از آن، گفتار رسول خدا صلی الله علیه و آله را به خاطر آورد که به او فرموده بود که: خشم مگیر. پس سلاح را انداخت و به سوی آن گروهی که دشمن قومش بودند روانه شد، و آمد تا به نزد ایشان رسید و گفت که: ای جماعت! آنچه از برای شما است از زخم و کشتن و زدن که در آن نشانه‏ای نمانده، و از قوم من طلب دارید، همه آنها بر من است در مال من، که آنها را ضامنم، و من آن را تمام و کمال به شما می‏دهم. آن گروه گفتند که: آنچه اتّفاق افتاده از برای شما و ما، از سر آن گذشتیم؛ زیرا که ما به این از شما سزاوارتریم». حضرت فرمود: «پس آن گروه با یکدیگر آتشی کردند و خشمی که داشتند برطرف شد».