الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۱۲۳

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن محمد بن سنان عن نضر بن قرواش عن اسحاق بن عمار عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۲۷ فرمود (ع): یک مردِ عالمی نزد عابدی آمد و به او گفت: چطور نماز می‏خوانی؟ در پاسخش گفت: از چون منی پرسند که چطور نماز می‏خوانی؟ من از آغاز چنین و چنان خدا را عبادت می‏کنم، گفت: چگونه است گریه تو؟ گفت: به اندازه‏ای گریم که اشکم روان شود. آن عالم گفت: به راستی اگر بخندی و از خدا ترسان باشی بهتر است که گریه کنی و به خود ببالی، راستی هر که بر خود ببالد، هیچ کرداری از او بالا نرود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۲۸ امام صادق علیه السّلام فرمود: عالمی نزد عابدی رفت و باو گفت: نماز خواندنت چگونه و در چه حد است، عابد گفت: مانند منی را از نمازش میپرسند؟! در صورتی که من از فلان زمان و فلان وقت عبادت خدا میکنم، عالم گفت: گریه کردنت چگونه است؟ گفت: چنان میگریم که اشکهایم روان می‏شود، عالم گفت: همانا اگر خنده کنی و ترسان باشی، بهتر است از اینکه گریه کنی و ببالی، هر که بخود ببالد چیزی از عملش بالا نرود (پذیرفته نشود). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۴۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از نضر بن قرواش از اسحاق بن عمّار از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «عالمی به نزد عابدی آمد و به او گفت که: نمازت چگونه است؟ عابد گفت که: مثل من، از نمازش پرسیده می‏شود، و من مدّت چندین سال است که خدای- تعالی- را عبادت می‏کنم؟! عالم گفت که: گریه‏ات چون است؟ گفت: می‏گریم، تا آنکه قطرات اشک چشمم روان می‏شود. عالم به عابد گفت: به درستی که خنده تو با آنکه ترسان باشی، از گریه‏ات بهتر است، در حالی که به عمل خویش بنازی و هیچ ترس نداشته باشی. به درستی که آنکه می‏نازد (به عمل خویش)، چیزی از عملش بالا نمی‏رود».