الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۱۳۴

علي بن ابراهيم عن ابيه و علي بن محمد جميعا عن القاسم بن محمد عن سليمان المنقري عن عبد الرزاق بن همام عن معمر بن راشد عن الزهري محمد بن مسلم بن عبيد الله قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۳۵ زهری گوید: از علی بن الحسین (ع) پرسش شد که کدام از اعمال بهتر است؟ در پاسخ فرمود: پس از شناختن خدا عز و جل و شناختن رسول خدا (ص) عملی بهتر از بغض دنیا نیست و به راستی که آن شعبه‏های بسیاری دارد و معاصی هم شعبه‏های بسیاری دارند. اول چیزی که خدا به وسیله آن نافرمانی شد: کبر و سربزرگی بود، گناه ابلیس هنگامی که سرباز زد و سر بزرگی کرد و از کافرین شد، سپس حرص است و آن گناه آدم و حوا است (ع) هنگامی که خدا عز و جل به آنها فرمود (۳۵ سوره بقره): «بخورید از هرجا که خواهید و نزدیک نشوید به این درخت تا از ستمکاران باشید» و آن دو دنبال چیزی رفتند که بدان نیازی نبود و این خوی در نژادِ آنها در آمد تا به روز رستاخیز و این است که بیشتر آنچه آدمی‏زاده به جستجوی آن است چیزی است که بدان نیاز ندارد، سپس حسد است و این گناهِ پسر آدم است هنگامی که حسد ورزید به برادر خود و او را کشت و از این است که شعبه‏هائی پدید آید از دوستی زنان و دوستی دنیا و دوستی ریاست و راحت‏طلبی و حبّ سخنوری و گفتار و حبّ برتری و ثروت و این خود هفت خصلت شد که همه آنها در حبّ دنیا فراهم هستند و پیغمبران و دانشمندان پس از فهمیدن آن گفته‏اند: حبّ دنیا سر هر گناهی است، و دنیا دو دنیا است: دنیای به اندازه ضرورت زندگی و دنیای ملعون. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴ زهری گوید: از حضرت علی بن الحسین علیه السّلام پرسیدند: بهترین کردارها در نزد خداوند چیست؟ فرمود: کرداری پس از شناختن خدای عز و جل و شناختن پیمبرش صلی اللَّه علیه و آله بهتر از بغض دنیا نیست، زیرا که برای آن شعبه‏های بسیاری است، و برای گناهان نیز شعبه‏هائی است، پس اول چیزی که بوسیله آن نافرمانی خداوند شد کبر بود و آن گناه شیطان بود آن هنگام که سر باز زد و تکبر ورزید و از کافرین شد، سپس حرص است و آن گناه آدم و حوا علیهما السّلام بود آن هنگام که خداوند عز و جل بآن دو فرمود: «بخورید از هر جا که خواهید و نزدیک نشوید بدین درخت که میشوید از ستمگران» (سوره اعراف آیه ۱۹) و آن دو دنبال چیزی رفتند که بدان نیازی نداشتند، و این خوی در نژادشان تا روز رستاخیز در آمد و روی همین است که بیشتر آنچه آدمیزاد بجستجوی آن است چیزهائیست که بدان نیاز ندارد، سپس حسد است و آن گناه فرزند آدم (قابیل) است، آن هنگام که ببرادرش (هابیل) حسد ورزید و او را کشت، و از این منشعب می‏شود: دوستی زنان، دوستی دنیا، دوستی ریاست. دوستی راحتی (و راحت‏طلبی) دوستی سخنوری و گفتار، دوستی برتری بر دیگران، دوستی ثروت، و اینها هفت خصلت است که همه آنها در دوستی دنیا گرد آمده، و پیمبران و دانشمندان پس از شناختن آن گفته‏اند دوستی دنیا سر هر گناهی است، و دنیا دو قسم دنیا است، دنیای بلاغ (یعنی بمقدار ضرورت زندگی، یا بمعنای وسیله رسیدن بآخرت) و دنیای ملعون. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۴۹ علی بن ابراهیم، از پدرش و علی بن محمد هر دو روایت کرده‏اند، از قاسم بن محمد، از سلیمان منقری، از عبد الرّزّاق بن همام، از معمر بن راشد، از زهری، از محمد بن مسلم بن عبیداللَّه که گفت: از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام سؤال شد ... تا آخر آن‏چه در باب مذمّت دنیا و بی‏رغبتی در آن گذشت، با اختلافی در سند.