الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۲۵۷

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن عثمان بن عيسي عن بعض اصحابنا عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۰۷ یکی از اصحاب ما گوید: به امام صادق (ع) گفتم: برادران و عموزادگانم در خانه به من سخت گرفتند و آن را به من تنگ کردند تا مرا به یک اطاق در آن خانه پناهنده کرده‏اند و اگر اقدام کنم (اگر شما سخن گوئید خ ل) هر چه در دست آنها است بستانم. گوید: در پاسخم فرمود: صبر کن، زیرا خدا برای تو گشایشی فراهم کند، گوید: برگشتم و در سال [صد] سی و یک وبائی آمد و به خداوند سوگند، همه مردند و یکی از آنها نماند، گوید: من مسافرت کردم و چون خدمت آن حضرت رسیدم فرمود: حال خاندانت چطور است؟ گفتم: هر آینه به خداوند همه آنها مردند و کسی از آنها زنده نمانده است، فرمود: آن برای این است که با تو بد کردند و حق تو را نشناختند، تو از قطع رحم آنها بپرهیز، همه نابود شدند، تو دوست داشتی که زنده باشند و به تو تنگ بگیرند؟ گفتم: آری به خدا. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۷ برخی از اصحاب ما گوید: که بحضرت صادق عرضکردم: برادران و عموزادگانم خانه‏ام را بر من تنگ کرده و از همه آن خانه مرا بیک اطاق آن پناهنده کرده‏اند، و من چنانچه در این باره اقدام کنم آنچه در دست آنها است میگیرم؟ گوید: آن حضرت فرمود: صبر کن زیرا خداوند برایت گشایشی فراهم کند، گوید: من منصرف شدم، و وبائی در سال صد و سی و یک بیامد و بخدا سوگند همگی آنها مردند و یکنفر از آنها باقی نماند، گوید: من بیرون آمدم (و بنزد آن حضرت رفتم) همین که بر او وارد شدم فرمود: حال اهل خانه‏ات چطور است؟ عرضکردم: بخدا سوگند همه آنها مردند، و یک نفر از آنها زنده نماند، فرمود: این برای آن کاری بود که بتو کردند، و برای آن آزاری که بتو رساندند و قطع رحمی که کردند نابود شدند، آیا میخواستی که زنده باشند و بر تو تنگ بگیرند؟ عرضکردم: آری بخدا سوگند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۱ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از عثمان بن عیسی، از بعضی از اصحاب ما، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که گفت: به خدمت حضرت عرض کردم که: برادران و پسران عموی من خانه را بر من تنگ کرده‏اند، و مرا ناچار و مضطر گردانیده‏اند که از آن خانه به سوی یک حجره پناه گرفته‏ام، و اگر سخن گویم، آنچه را که‏ در دست همه ایشان است می‏گیرم. راوی می‏گوید که: حضرت به من فرمود که: «صبر کن؛ زیرا که خدای عز و جل به زودی از برایت فرجی قرار خواهد داد». راوی می‏گوید که: پس برگشتم. و در سال صد و سی و یکم هجرت وبایی واقع شد، و به خدا سوگند که همه ایشان مردند و یکی از ایشان نماند. راوی می‏گوید که: پس من بیرون آمدم و چون بر آن حضرت داخل شدم، فرمود که: «حالِ اهل خانه‏ات چیست؟» می‏گوید که: عرض کردم: به خدا سوگند که همه ایشان مردند و یکی از ایشان نماند. فرمود که: «آن، به سبب آن چیزی است که با تو کردند، و به واسطه عقوق ایشان است با تو، و به آنکه رحم خویش را قطع کردند، همه هلاک و مستأصل شدند. آیا دوست می‏داری که ایشان مانده بودند و منزل را بر تو تنگ داشتند؟» راوی می‏گوید که: عرض کردم: آری، به خدا سوگند.