الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۲۶

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن علي بن اسباط قال سمعت ابا الحسن الرضا ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۱۸۷ از علی بن اسباط، گوید: شنیدم از امام رضا (ع) می‏فرمود: در آن گنجی که خدا عز و جل فرماید (۸۲ سوره کهف): «و زیر آن گنجی برای آن دو بود» در آن گنج بود که: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ در شگفتم از کسی که یقین دارد به تقدیر، چگونه غمنده شود و در شگفتم از کسی که دنیا و زیر و رو شدن آن را بر اهلش بیند، چگونه به آن اعتماد کند، سزاوار است کسی که از طرف خدا عقلی دارد، خدا را متهم نداند در قضای او و به کندی نسبت ندهد در رسانیدن روزی، من گفتم: قربانت، می‏خواهم آن را بنویسم، به خدا دستش را برد که دوات نزد من نهد، من دستش را گرفتم و بوسیدم و دوات را گرفتم و حدیث را نوشتم‏ مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۹۸ علی بن اسباط گوید: شنیدم امام رضا علیه السلام در باره گنجی که خدای عز و جل میفرماید: «و زیرش گنجی برای آنها بود» فرمود: در آنجا بود: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، در شگفتم از کسی که یقین بمرگ دارد چگونه میخندد؟ و در شگفتم از کسی که یقین بتقدیر دارد چگونه اندوهگین می‏شود؟ و در شگفتم از کسی که دنیا و دگرگونیهایش را نسبت به اهلش دیده است، چگونه بآن اعتماد میکند؟ و سزاوار است کسی که خدا را با عقل شناخته [خدا باو عقل داده‏] خدا را در قضاء و قدرش متهم نسازد و در روزی رسانیدنش او را بکندی نسبت ندهد. عرض کردم: قربانت گردم، میخواهم این را بنویسم، بخدا که خود حضرت دست برد تا دوات را پیش من گذارد، من دستش را گرفتم و بوسیدم، و دوات را برداشتم و نوشتم. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۱۷۳ حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از علی بن اسباط روایت کرده است که گفت: شنیدم از ابوالحسن، حضرت امام رضا علیه السلام، که می‏فرمود: «در آن گنجی که خدای عز و جل فرموده است که: «وَ کانَ تَحْتَهُ کَنْزٌ لَهُما» «۲» این فقرات بود: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ. تعجّب است از برای کسی که یقین به مرگ دارد، چگونه شاد می‏شود؟! و تعجّب است از برای کسی که یقین به قضا و قدر دارد، چگونه اندوه می‏خورد؟! و تعجّب است از برای کسی که دنیا و اختلاف آن را با اهل خویش می‏بیند، و می‏بیند که هر دم ایشان را به روزی می‏نشاند، __________________________________________________ (۲). کهف، ۸۲. چگونه به آن میل می‏کند؟! و سزاوار است کسی را که از جانب خدا دانسته و فهمیده باشد «۱» که خدا را در آن‏چه مقدّر نموده و حکم به امضای آن فرمود، متّهم نسازد و آن جناب را در روزی دادن خویش کاهل نشمارد»، (و چنان گمان نکند که دیر کرده [است‏]). به آن حضرت عرض کردم که: فدای تو گردم! می‏خواهم که این را بنویسم. راوی می‏گوید: به خدا سوگند که حضرت، دست خویش را به دوات زد تا آن را در پیش روی من گذارد، و من دست مبارکش را گرفتم و آن را بوسه دادم و دوات را فرا گرفتم و این را نوشتم. __________________________________________________ (۱). یعنی معرفت خویش را از خدا گرفته و به بصیرت رسیده است.